De Ardennen ontdekken bij Velomediane Criquielion

Het halve Nederlandse profpeloton woont inmiddels over de grens in de Belgische Ardennen. Dat moet toch een reden hebben? Is het eten lekkerder? Het leven voor ons zuinige Nederlanders goedkoper? Of kun je er simpelweg heerlijk trainen? Fietssport ging op ontdekkingstocht en koos de cyclosportive Velomediane Criquielion als rit om de Ardennen eens goed te ontdekken.

Beeld: sportograf

Vandaag zijn het wielrenners die vanaf Rue du Marché tot aan Rue Chamont het centrum doen ontploffen.
Rue du Marché in La Roche-en-Ardenne is een straatje met kinderkopjes met restaurants en terrassen aan beide kanten. Toeristen kunnen hier goed toeven. Rivier de Ourthe baant zich kronkelend een weg door het stadje. Het middeleeuwse kasteel van La Roche toornt hoog boven het oude centrum uit. Volgens de legende wordt de ruïne nog steeds bewoont door het spook Berthe van La Roche. De oude smalle straatjes worden vandaag niet gevuld met toeristen. Nee, vandaag zijn het wielrenners die vanaf Rue du Marché tot aan Rue Chamont het centrum doen ontploffen. Vandaag is het de dag van Velomediane Claude Criquielion (Criq)!

Genieten

Gaat het me lukken om vandaag tijdens de ‘Criq’ te genieten en te ontdekken wat fietsen in de Ardennen zo mooi maakt? Cote de Beausaint moet direct vanuit de start beklommen worden. Een mooie geleidelijke klim en met 2,8 kilometer a 5,4% gemiddeld een klim waarbij ik me gelijk lekker warm kan fietsen. Daarna volgt al snel de Cote de Mierchamps en dan een lange afdaling naar de Cote de Hives.

Op Cote de Hives staat veel publiek. Ik voel me even prof als ik hier omhoog fietst. Ik doorkruis de dorpjes Hives en Ortho, het zijn van die dorpjes zoals je ze veel ziet in de Ardennen. Een kerk, een cafe, wat boerderijen en een paar huizen, allemaal opgetrokken uit natuursteen. Bewoners staan op straat te kijken naar de renners die passeren. Met het geroep van ‘allez allez’ en met geklap in de handen worden we aangemoedigd. Bij het verlaten van Orthe, strekken zich de glooiende heuvels van de Ardennen weer voor mij uit.

Ardens wegdek

In een grote groep gaat het richting Cote de Herlinval-Warempage, met een gemiddelde stijging van 3% doet deze klim geen pijn. In rap tempo gaat het door naar Cote de Fily, Cote de Wibrin. De omgeving die we doorkruisen is prachtig. Dan weer glooiende heuvels waar je bovenaan een schitterend uitzicht hebt over de Ardense heuvels, om daarna weer af te dalen door de bossen. Over brede rustige en overzichtelijke wegen is het hier niet lastig dalen. Hoewel, één ding blijft toch wel voor irritatie zorgen, de staat van het Belgische asfalt… Er is nog geen vijftig kilometer afgelegd en mijn lichaam is al flink door elkaar geschut.

Mur de la Velomediane

In dalende lijn passeer ik dorpjes met namen die klinken als een Franse chanson. De gevreesde Mur de la Velomediane doemt voor mij op. De weg lijkt hier recht omhoog te lopen. Hard fietsen is hier alleen weggelegd voor de echte kleppers. Piotr Havik heeft hier de KOM op zijn naam staan met 3 minuten en 28 seconden, wat neerkomt op een gemiddelde snelheid van 17,5 kilometer per uur! Niet vreemd dat deze jongen een stageplek heeft afgedwongen bij Team Katusha. Zelf kom ik na 5 minuten en 34 seconden boven, met een gemiddelde van 10,9 kilometer per uur. De hartslag zit tegen mijn omslagpunt aan als ik boven ben.

Ardennen offensief

Na wat goed lopende, niet al te lange beklimmingen rol ik startplaats La Roche-en-Ardenne weer binnen. Niet om onder de finishboog door te rijden. Ook niet om hier het Musée de la Bataille des Ardennes te bezoeken. Dit museum herinnert aan de bloederige slag om de Ardennen tijdens WOII. De realiteit is dat ik hier de drie-traps-raket Col de Haussire als hoofdgerecht voorgeschoteld krijg… Door de dichte naaldboom bossen kruip ik hier omhoog. Onderweg kom ik een groepje jachthoornblazers tegen. Een beetje vals, maar even vergeet ik de pijn in mijn benen en bovenop de Haussire speelt een éen-mans-band rock-covers.

Koersen bij een cyclosportieve

Een cyclosportieve als de Velomediane Criquielion is een race en door binnen een bepaalde tijd de finish te halen, kun je goud, zilver of brons halen. In mijn geval betekent dat, dat ik binnen 5 uur en 55 minuten de 162 kilometer moeten afraffelen. In een grote groep raas ik over de heuvels en door de dalen. Ik doorkruis niets voorstellende maar oh zo typische dorpen voor de Ardennen met namen als Samrée, Dochamps, Lamorménil en Odeigne. In Odeigne wenst een statig Mariabeeld mij een behouden rit. Dit dorpje is na 85 kilometer tevens het punt waar ik aan een heerlijke lange afdaling begin. Het klimwerk laat zich inmiddels goed voelen. In de omgeving van La Roche-en-Ardenne is het werkelijk geen meter vlak. Als ik ga staan op de pedalen om de benen wat te strekken, voel ik de opkomende kramp!

Heerlijk dalen

Aan de afdaling naar Deux-Rys op vijftig kilometer van de finish lijkt geen einde te komen. Over de brede N806 daal ik in rap tempo af. Geen haarspeldbochten, maar één lange weg met flauwe bochten, heerlijk! Na de afdaling moet er echter weer geklommen worden. De klim naar Fays is zeer de moeite waard. Ik klim door het bos en de Rue de la Twede is een mooie weg met een fraaie haarspeltbocht vlak onder de top. Die top ligt op 365 meter ‘hoogte’. Overigens niet het hoogste punt van de ‘Criq’. Dat is de top van de Samrée met een hoogte van 544 meter. In de Ardennen vindt je uiteraard geen cols van 3000 meter, waar er 20 kilometer geklommen moet worden. Dat maakt de Ardennen ondanks het matige wegdek, toegankelijk voor heel veel fietsers.

Het landschap blijft schitterend, de weg matig. Gelukkig zijn de weergoden mij deze editie van de ‘Criq’ goedgezind. Ik moet er niet aan denken te moeten afdalen over de matig onderhouden wegen in de stromende regen. Na Col de Rideux Nord rijd ik naar Érezée, hier kan ik voor de tweede keer gebruik maken van de bevoorrading.

Cote de Beffe

Heel erg steil hoeft er de volgende 20 kilometer niet geklommen te worden. Die relatieve rust van ongeveer twintig kilometer is nodig om me voor te bereiden op de Cote de Beffe. Een gevreesde klim in de Ardennen. Een brede langgerekte weg leidt de renners naar Beffe. De statistieken op Strava geven een gemiddeld stijgingspercentage aan van 9%. De ene na de andere renner staat hier ‘geparkeerd’ en mijn groep wordt flink uitgedund. Na de Cote de Beffe begint misschien wel het moeilijkste deel van de ‘Criq’, de beklimmingen van Laidprangeleux en Cote de Dochamps. Niet de hoge stijgingspercentages zijn hier killing. Het zware van deze beklimming zit hem in de langzaam oplopende weg (3%-5%) waar geen einde aan lijkt te komen. Eenmaal boven gaat het in rap tempo naar La Roche-en-Ardenne. De afdaling over de N89 is een echte ‘bijtrap-afdaling’. Door de flauwe bochten kun je hier echt vol gas naar beneden. Ik kijk op mijn fietscomputer, 5 uur en 35 minuten onderweg. Ruim op tijd om bij de finish straks het gouden certificaat op te halen. Ik geniet van de afdaling, de Ardennen en van de prestatie die ik geleverd heb.

Laat alles zien
/*