3x Mont Ventoux voor Groot Verzet Tegen Kanker

Een verhaal uit de oude doos. Tim Idzenga ging drie jaar geleden op 5 september 2014 voor het goede doel de uitdaging aan om de Mont Ventoux te beklimmen. Voor de stichting Groot Verzet Tegen Kanker heeft hij met zijn beklimming van de kale berg, geld ingezameld voor mensen die een pruik nodig hebben als gevolg van de chemotherapie die zij hebben ondergaan. Dat de eerste ontmoeting met de Mont Ventoux op een drama uitliep weerhield Tim er niet van het nog een keer te proberen. Hij deelt zijn verhaal graag met CYCLOsportive.

Tekst: Tim Idzenga en Gerrit Vermeulen

Ik vreesde met grote vreze voor het bos
Het zal toch niet zo zijn dat ik niet verder kom dan het bos?” Het is 2010 en Tim probeert nog 1x alles op alles te zetten. Zwaar ademend probeert hij zuurstof naar zijn benen te pompen. Benen die uit elkaar dreigen te klappen van de verzuring. Het ‘beruchte’ bos heeft Tim in een dodelijke greep. Hij moet hier toch echt van de fiets en zijn beklimming van de beroemde Ventoux stopt hier. Tim kan geen boe of ba meer zeggen en hangt verslagen over zijn stuur. Fietsen kan soms een traumatische ervaring zijn.

Op 5 september 2014 ging Tim wederom de confrontatie aan met de Mont Ventoux. Als de dood weer in het bos te stranden, koppelde hij een goed doel aan zijn gevecht met de Kale Berg. Voor de stichting Groot Verzet Tegen Kanker ging hij zijn best doen om een pruik bij elkaar te fietsen voor diegenen die dat nodig hebben als gevolg van chemotherapie. Behalve dat hij zo het nuttige met het aangename kon vereninigen (tenminste voor een gedeelte van de onderneming), hoopte Tim ook dat dit doel hem er doorheen kon slepen wanneer het ‘bos-demon’ zijn kop op zou steken. Dit laatste was namelijk waar hij het meest bang voor was, het bos.

5.15 uur
5 man en 1 vrouw staan aan de voet van de Mont Ventoux in Malaucène om de Kale Berg 3 keer keren te bedwingen. “Alle klokjes op nul?”, roept Tim. De zes fietsers zijn het erover eens dat boven komen belangrijker is dan de snelste zijn, maar het blijven fietsers 🙂 De snelheid telt, altijd. “Twee kilometer geklommen en ik rijd al alleen, gelukkig niet als laatste”, denkt Tim bij zichzelf. Het is donker op de berg en als een verlichte kerstboom kruipt Tim omhoog. Veiligheid voor alles. Om zich heen kijkend ziet hij af en toe tussen de bomen door het dal met de fraai verlichte dorpjes. “Eén van de fijne voordelen van in het donker fietsen is dat je de stijgingspercentages die op de km-paaltjes staan niet kunt zien, je kunt het alleen maar voelen”, denkt Tim. Maar als er zo vroeg in de ochtend een auto voorbij komt, wordt Tim geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid. In een flits ziet hij het paaltje langs de weg staan: 11%.

Vanuit Malaucène blijft de top van de Mont Ventoux verborgen tot ongeveer de laatste 2 km. Dan doemt de radartoren met z’n rood-witte antenne plotseling op en ben je er ineens dichtbij. Na 2 uur en 30 minuten staat Tim voor de eerste keer op de top van de Kale Berg. Snel een bericht naar het thuisfront dat de eerste beklimming erop zit. Bovenop staat Karel al te wachten en iets later komen Joost en Pieter er ook aan fietsen. “Lekker rustig hier he Tim?”, roept Karel. “Flip is al aan de afdaling naar Sault begonnen. Laten wij ook maar snel afdalen. Hier bovenop de berg is nog niet veel te beleven.” Voorzichtig dalen ze af naar Sault, door de regen die ‘s ochtends is gevallen kan het glad zijn.

Tim_Idzenga_4

Groot Verzet
“Ik ben erg blij met mijn keuze om de been- en armstukken aan te trekken vanochtend, maar brrr…, ik had het freaking koud in de afdaling,” zegt Tim tegen zijn maten als ze beneden in Sault aankomen. In Sault hebben Tim en zijn vrienden maar weinig tijd om droge kleding aan te trekken, wat te eten en de voorraad weer aan te vullen. Om 9.30 uur start de rit van GrootVerzetTegenKanker. Tim haalt in de lokale bar snel zijn eerste stempeltje en sluit achteraan aan bij de deelnemers aan de rit naar boven voor het goede doel.
“Bij deze klim is het belangrijk is om niets te overhaasten!”, aldus Tim. Zijn vrienden knikken instemmend. “Het moeilijkste komt straks in het gewraakte ‘bos’ bij de beklimming vanuit Bedoin”, vertelt Tim verder. Het stuk van Sault tot aan Chalet Reynard is relatief ‘vlak’ dus daar is nog wel tijd voor een babbeltje met een aantal fietsers die ook bezig zijn met de Cinglé du Mont Ventoux. Alleen deze jongens zijn begonnen in Bedoin en moeten de Malaucène-klim nog doen.

Maanlandschap
Tim heeft tijd genoeg om van alles door zijn hoofd te laten gaan: “Juichende mensen, hoor ik het goed?. Eindelijk de steun van meegereisde supporters. Chalet Reynard is in zicht. Vanaf deze plek begint het maanlandschap. Man, wat is het warm! Heerlijk die juichende mensen, even wat anders dan de vliegen die mij onderweg lastig vallen. Nog 6 kilometer naar de top en dan op naar de laatste beklimming. Vandaag is mijn dag!” De laatste 6 km door het befaamde ‘maanlandschap’ van de Mont Ventoux. De berg dankt er zijn bijnaam ‘De Kale Berg’ aan. Hier is geen boom te vinden.
Tim fietst altijd met plezier door door het prachtige maanlandschap, maar misschien ook wel omdat hij weet dat hij bijna boven is.
Na 2 uur 20 minuten staat Tim voor de tweede keer op de top en wordt hij onthaald door een hele menigte enthousiaste fietsers en supporters. Weer laat Tim snel aan zijn
vrouw weten dat de 2e klim ook succesvol verlopen is. Het winkeltje op de top is open en hij haalt snel zijn tweede stempel.

Tim_Idzenga_3Na een colaatje en een paar babbeltjes daalt Tim af naar Bedoin voor de laatste allesbeslissende beklimming. Tijdens de afdaling maken zijn hersenen overuren: “Ik kan het niet,” denkt Tim, “Ik kom straks nooit door ‘het bos’, laat ik er maar vanaf zien”, gaat het door zijn hoofd. Onderweg ziet hij veel fietsers afzien in hun strijd omhoog naar de top. Negatieve gedachten bant hij uit zijn hoofd. “Ik heb een missie te volbrengen dus het moet toch gebeuren”, zegt hij tegen zichelf.

Nog 1x naar boven
Beneden in Bedoin neemt Tim de tijd om wat bij te komen, zich voor te bereiden op de laatste klim en natuurlijk de Bedoin-stempel halen. “Nog 1x naar boven Tim! Kom op!”, het is Flip die Tim aanmoedigt en samen met Joost beginnen ze na een uurtje rust aan de laatste beklimming van de dag. Het gevreesde ‘bos’ begint na het huisje met de blauwe luiken, een scherpe bocht naar links en BAM!: het bos. “Wat een gruwel, maar nu moet het toch gebeuren”, zeg ik tegen Flip. Tim heeft het zwaar, de klim gaat bij lange na niet non-stop, maar Flip is een goede fietsmaat en moedigt Tim aan om door te blijven fietsen. “Kom op Tim, kom op Flip, jullie kunnen het!” Het is Carine, de vrouw van Flip die de twee mannen aanmoedigt. Met de auto rijdt zij mee omhoog en voorziet de mannen van de nodige steun en eten.
“Shit daar is DE plek, ik herken het zelfs na 4 jaar nog!”, denkt Tim: “Hard door fietsen, niet aan denken!”

Tim_Idzenga_2

De pruik is binnen
Bij het zien van Chalet Reynard valt er een last van Tim zijn schouders. Dit keer is hij het bos levend uitgekomen en de demon is in het bos achtergebleven. Eenmaal in zijn geliefde maanlandschap voelt hij zich ook weer een stuk beter en is het zijn beurt om Flip te ondersteunen in zijn worsteling naar boven. Samen volbrengen ze in de namiddagzon, de laatste kilometers naar de top. Een stukje zelfs vergezeld door een kudde schapen en de bijbehorende herder en hond.
Om iets voor zevenen rijden Tim en Flip voor de derde keer de kleine parkeerplaats voor de radartoren op. De laatsten der Mohikanen want op de top was bijna niemand meer aanwezig. Carine, geeft haar telefoon aan Tim. Zijn eigen telefoon heeft het na een dag gps-dienst begeven. Ook nu laat Tim het thuisfront snel weten dat hij ook de 3de keer goed is boven gekomen, missie volbracht.
De pruik is binnen!

Na de foto met het bord dalen de vrienden over een bijna lege weg af naar Malaucène voor het laatste missende stempeltje. Het enige wat de mannen dan nog rest is met de benen omhoog een welverdiend biertje  nuttigen, een fantastische afsluiting van een fantastisch avontuur.

 

 

Laat alles zien
/*