Limburgs Mooiste 2018

Het laatste weekend van mei diende zich opnieuw een groot fietsevenement aan, (Hago) Limburgs Mooiste 2018. In de goed gevulde toertocht kalender is dit wederom een tocht door het prachtige Limburg. Maar wat maakt Limburgs Mooiste uniek tussen al die andere tochten? Ik nam namens cyclosportive een kijkje en fietste de 140km route.

 

Bij het binnen fietsen van de bekende dorpen draaien we telkens een onverwachte straat in om op werkelijk prachtige klimmetjes uit te komen
Het Limburgse landschap heeft een enorme aantrekkingskracht op mij. Ik ben verliefd op het heuvel landschap en geniet van de rust en de natuur die het zuiden van ons land te bieden heeft. Een tocht met me naam Limburgs Mooiste trekt dan direct de aandacht. Limburgs Mooiste kent met meer dan 25 edities een rijke geschiedenis en is met jaarlijks 15.000 deelnemers een grote toertocht te noemen.

De organisatie heeft op haar website een uitgebreide maar heldere doelstelling omschreven. Een aantal kern punten hieruit zijn; een sportieve uitdaging, verrassende wegen, kenmerkend Limburgs en kwaliteit. De nadruk ligt dan ook niet op het bedwingen van de bekende klimmetjes, maar op het verkennen van nieuwe, autoluwe, wegen. Daarbij willen ze een zo breed mogelijke groep fietsliefhebbers aanspreken.

Dit laatste uit zich direct in de keuze aan routes, zo zijn er niet alleen toertochten maar ook mountainbike- en familietochten. Wat betreft de toertochten is er de keuze uit vier kleuren met voor iedere kleur verschillende afstanden. Blauw, Geel, Rood en Oranje. Elke kleur heeft een andere insteek, zo zijn de blauwe routes voor de recreant die niet continu wil klimmen, de gele routes een tussenvariant met veel onbekende klimmetjes en wordt bij de rode routes gekozen voor het serieuze klimwerk waarbij ook België wordt aangedaan. De oranje route is met 225km en 3718hm de zwaarste keuze.

wielerplein van Limburgs Mooiste, omringd door kraampjes en faciliteiten

Wanneer we ’s ochtends vroeg Heerlen binnen rijden zijn we door de bewegwijzering op de snelweg al de goede kant op gestuurd. Hier was werkelijk geen navigatie voor nodig. Een aantal weilanden is omgetoverd tot mega parkeerplaatsen waar gratis plaats wordt geboden aan de deelnemers en bezoekers. Gelukkig zit het weer mee en wordt ons de mogelijke modderpoel bespaard. Vanaf de parkeerplaats zijn wederom bordjes te vinden, ditmaal hoe bij de start finish te geraken. Vanwege het grote bezoekersaantal is het al snel druk en hoeven we enkel de stoet te volgen om bij de start te komen. Eenmaal daar aangekomen zien we dat Het Schouwburgplein in Limburg is omgetoverd tot een enorm wielerplein.

 

Van de enorme hoeveelheid deelnemers is al vanaf de start niet veel meer te merken. Natuurlijk, je fietst met enige regelmaat tussen andere deelnemers, maar het is nergens te vol. Een gemoedelijke sfeer zorgt er ook voor dat iedereen elkaar ruimte gunt. Het grote voordeel van de gekozen routes is dat de meeste wegen autoluw zijn. Dit is sterk merkbaar wanneer we de eerste klimmetjes op gaan. Je hoeft vrijwel nergens ruimte te maken voor passerende automobilisten. Er zijn slechts een aantal uitzonderingen, maar daar toonden de medeweggebruikers zich begripvol. Bij het binnen fietsen van de bekende dorpen draaien we telkens een onverwachte straat in om op werkelijk prachtige klimmetjes uit te komen. Een goed voorbeeld hiervan is de Zwarte Brug in Eys, waar de organisatie ook fotografen heeft neergezet die hun foto’s na de tocht ‘gratis’ aanbieden. Dit blijft toch altijd een leuk souvenir.

 

De klimmetjes zijn afwisselend in lengte waardoor sommige best pittig te noemen zijn. Toch kennen de klimprofielen niet de stijgingspercentages die we gewend zijn van andere toertochten. Slopers als de Eyserbosweg of de Keutenberg blijven ons bespaard. Met hellingspercentages tot 11% (maar vaak daar onder) zijn de beklimmingen voor de meeste getrainde fietsers geen probleem. Toch zagen we hier en daar een aantal deelnemers geparkeerd staan met hun hoofd over het stuur gebogen om uit te hijgen.De organisatie waarschuwt de deelnemers vooraf dat Limburg zwaar terrein kan zijn wanneer je niet getraind bent.

Modder stappen bij de drankpost

Elke pakweg 30 a 40 kilometer was er een foerageerpunt waar meer dan voldoende eten en drinken te krijgen was, al is het met hete dagen zoals dit weekend (meer dan 30 graden!) dringen geblazen bij de waterpunten. De mensen van de organisatie krijgen het bijna niet voor elkaar aan de vraag te voldoen van de gretige fietsers. Met name bovenop de Gulperberg is het een chaos. Lange rijen voor een klein aantal kranen en jerrycans sportdrank. De zandgrond veranderde in een ware modderpoel waardoor de schoenen tijdens het vervolg van de route moeite hadden goed in te klikken.

 

verrassingsbiertje bij de finish

De grote verrassing van de dag…

Na 140 kilometer naderen we de finish. Na het vod van de laatste kilometers verschijnen teksten als; “Proef jij het einde al?”. Aanvankelijk weet ik de teksten moeilijk te plaatsen tot een opstopping bij de finish een hoop duidelijk maakt. Dames van de organisatie staan klaar met enorme dienbladen bier en fris. Na een hete en lange tocht is niets lekkerder dan een verfrissend herstelbiertje! Voor de liefhebbers is er nog genoeg te beleven op het plein en ligt er na afloop een speldje klaar. Wij kiezen ervoor om de drukte te mijden en Limburg te verlaten. Zaterdag 29 september staat de Limburg Noord editie op de kalender, wie weet tot dan!

 

Laat alles zien
/*