Klimclassic 2018

Afgelopen Hemelvaartsdag vond de klimclassic 2018 plaats, een mooie voorbereiding voor aankomende cyclo’s aldus hun website. Een ideale gelegenheid voor cyclosportive.nl om eens een kijkje te nemen! 

 

Tu ne comprendre pas?
Cochon!
Wanneer wij met ons groepje rond half 8 op de fiets stappen richting Maastricht is het nog mistig en grauw. Terwijl de rest van de camping aan het bijkomen is van hun heenreis gisteren staat bij ons het hoofddoel van het weekend direct op het programma. Vandaag rijden we de 110km route van de klimclassic 2018. Er is ook nog een 170km route, maar we hebben besloten om deze  om diverse redenen nu niet te doen.

Het parcours gaat volgens de organisatoren traditiegetrouw over nieuwe en onbekende beklimmingen wat ons al nieuwsgierig heeft gemaakt. Binnenkort staat ook Limburgs Mooiste op het programma, welke een zelfde claim heeft. In tegenstelling tot Limburgs Mooiste en tochten als de Amstel Gold race trekt de karavaan renners ditmaal direct richting België om daar de voerstreek en richting de Ardennen te trekken.

De ontvangst is goed georganiseerd en we hebben dan ook al snel onze rugnummers om te starten. Leuk detail, het stuurbordje is geen lelijk flapperding en een retro ogend nummerplaatje. Na de start zijn we verrassend snel in België en de sfeer is gemoedelijk. We hoppen van groepje naar groepje en maken waar mogelijk gebruik van andermans ‘slipstream’. Al gauw is het een feest der herkenning. Niet zozeer de routes, maar in ieder geval de slechte wegen. Het ontwijken van de gaten in het Belgische wegdek is vrijwel net zo’n sport als het fietsen zelf.

De wielrenner staat niet bekend als de favoriete verkeersdeelnemer, maar ik ben verrast wanneer iedereen zoals het hoort wacht bij de verkeerslichten en duidelijk de instructies van de verkeersregelaars volgt. Echter, wanneer we in Luik een van de eerste serieuze klimmetjes krijgen en ik bovenaan even sta te wachten, wordt ik vrijwel direct geconfronteerd met het gemakzucht van andere toerfietsers. Een dame spreekt mij aan en begint, duidelijk aangeslagen, een monoloog waarin ze mij in duidelijk Frans wijst op de bananenschil die aan mijn voeten ligt. Nonchalant antwoord ik in het Nederlands dat ik die daar niet heb neergelegd… “Tu ne comprendre pas? Cochon!” Ondanks dat Luik niet de meest frisse stad is die ik ken ben ik wel met haar eens dat die bananenschil er niet hoort te liggen.

Wachten in Luik

Voie de chars 
Daar is hij dan, de beklimming met tijdsmeting. Compleet uit het niets draaien we een in eerste oogopslag een klein klimmetje op. Niet wetende dat dit zal uitmonden in een ruime kilometer afzien. Zelfs voor de echte klimmers is dit een serieuze muur. De jongens van klimtijd.nl bestempelen deze klim zwaarder dan de beruchte Redoute. Ik weet niet of ik nu wel of niet blij moet zijn dat ik de route niet op voorhand heb verkent.

Na een kilometer of negentig is het gedaan met het klimmen en mogen we uitbollen naar de finish. De laatste kilometers gaan over een prachtig deel nabij de Maas. We haken aan bij een groepje wat nog even flink aan zet richting de finish en zijn verrast door het uithoudingsvermogen van een man op leeftijd die solo de route lijkt te hebben voltooid. Zo’n 1400 hoogtemeters verder en met een ruime 125 kilometers in de benen fietsen wij terug richting de camping.

De klimclassic valt in haar soort dan wel niet op door de hoeveelheid hoogtemeters, maar er moet toch serieus worden geklommen. Over ongeveer twee weken staat Limburgs Mooiste op het programma, die in ons geval ruim 2400hm zal hebben. Een mooie voorbereiding voor de cyclo’s is de klimclassic zeker!

Laat alles zien
/*