Luctor et emergo, dat is fietsen in Zeeland

De Haaghoek, Berendries, Muur van Geraardsbergen, Oude Kwaremont, Koppenberg, Paddestraat, Carrefour de l’Arbre, Mons-en-Pévèle, Bos van Wallers. Het zijn allemaal kasseistroken die we kennen van de monumenten in de wielersport: Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Moet je als wielertoerist naar België of Frankrijk om over kasseien te dokkeren? Nee, het boek ‘Koersen over kasseien en kiezelstenen in Nederland’ leerde mij dat je ook in Nederland Vlaams kunt koersen.

Overgeleverd aan de elementen. Zeeland kent geen genade.
Kunnen de kasseien in Zeeland de strijd aan met de stroken die we allemaal kennen uit de klassiekers? Wie kent de Boekhouteweg, Smokkelweg, Bolderweg, Waterhuisstraat of Plattedijk. Het doet bij mij geen belletje rinkelen. Allemaal kasseistroken op de Theo Middelkamp route (142 km), een met bordjes prima bewegwijzerde route door Zeeuws-Vlaanderen.

De auto parkeer ik in Prosperpolder. Een dorp met een kroeg, vier huizen en een kerk, onder de rook van de Antwerpse haven op de grens met Nederland en België. Ik stap uit de auto, de regen geselt mij voor het eerst en niet voor het laatst die dag.

  

De Theo Middelkamp route gaat een paar keer de grens met België over.

Grijs, grauw en verlaten
Ik hoop dat het snel droog wordt, maar dat is ijdele hoop. De eerste 45 km van de route door het Zeeuwse landschap brengt mij van Prosperpolder naar Westdorpe. Het regent aan één stuk door en de wind waait ongenadig hard in mijn gezicht. Het platte landschap van Zeeuws-Vlaanderen biedt echt nergens enige beschutting. Ik ben hier overgeleverd aan de elementen. Zeeland kent geen genade.

  

  

Platter, grijzer, grauwer en uitgestrekter dan Zeeuws-Vlaanderen wordt Nederland niet.

Theo Middelkamp
Theo Middelkamp, man van deze streek, maakte in de jaren dertig en veertig in deze omgeving zijn trainingskilometers. Zonder ooit een berg gezien te hebben, won hij in 1936 een bergetappe in de Tour. Hoe was dat toch mogelijk vroeg men zich af. Ik vind vandaag het antwoord. Om in deze streek dag in dag uit te trainen, moet je mentaal sterk zijn. Deprimerender (sorry Zeeuws-Vlaanderen) wordt een landschap niet. Zeker vandaag niet! Lange rechte wegen doorkruisen kale akkers. Aan de horizon een paar bomen en hier en daar een kerktoren. Om hard een col op te fietsen, moet je naast goede benen, een goede kop hebben. Als de Zeeuwse klei je niet klein krijgt, heb je in ieder geval een goede kop!

  

Ooit bezat Theo Middelkamp een cafe in zijn geboortedorp Kieldrecht, het draagt nog steeds zijn naam.

Opwarmen bij Cafe de Tukker  
Bij Westdorpe duik ik de dorpskroeg in. Cafe de Tukker is gelukkig is het open. Ik geniet er van een uitsmijter en drie koppen cappuccino. De vrouw achter de bar vraagt zich af wat me bezielt om met dit weer te gaan fietsen. Tsja, Vlaamser wordt het weer niet. Perfect om het gevoel van de voorjaarsklassiekers binnen de eigen landsgrenzen te ervaren. Enigszins opgewarmt vertrek ik weer uit Westdorpe en ga op zoek naar de de Smokkelweg bij Pyramide.

  

Cafe de Tukker zal ik eeuwig dankbaar zijn voor de uitsmijter, cappuccino en het plekje bij de verwarming.

Het echte kasseien-werk
Als opwarmer passeer ik de Boekhouteweg net buiten Phillippine. De Boekhouteweg is een korte strook van 700 meter. Met een smile van oor tot oor knal ik hier over de kasseien. Voorbij Phillippine voel ik dat het echte werk gaat beginnen. Gelukkig is het droog geworden, de wind waait nog steeds hard tegen. De lach op mijn gezicht blijft. De Zeeuwse mistroostigheid krijgt mij niet klein vandaag. Hoe uitgestorven de dorpen ook zijn, hoeveel rolluiken er ook gesloten zijn en hoeveel huizen er ook in bouwvallige staat verkeren. Op de kasseien kan het genieten beginnen. Luctor et emergo, worstel en kom boven. Na Pyramide doemt de mooiste strook (ruim 2 km lang) van de route op, de Smokkelweg. De strijd met de Vlaamse kasseien kan deze strook moeiteloos aan. Na de Kasseiweg bij IJzendijke en de Bolderweg bij Biervliet (ook een mooie zware strook) besluit ik terug te fietsen naar Prosperpolder.

Na een slordige 100 km sta ik weer bij de auto. Moe, maar dik tevreden. Het is mooi koersen in Zeeuws Vlaanderen. Als je als wielertoerist wilt trainen op mentale weerbaarheid, ga een paar keer naar dit verlaten (althans zo lijkt het) stuk Nederland. De kasseien liggen er in vergelijking met de stroken uit Parijs-Roubaix, keurig aangeharkt bij. In Zeeland vindt je geen gemene Vlaamse kassei-klimmetjes. Geeft helemaal niet, ook de stroken in Zeeuws-Vlaanderen, in combinatie met de hier altijd aanwezige wind, kunnen het lichaam flink pijnigen. Ga nog voor de Ronde van Vlaanderen naar Zeeland. Dan weet je straks ‘precies’ wat Greg, Philip, Peter, Niki en al die anderen voelen. Optimaal voor de tv genieten in de luie stoel met een Leffe of Affligem binnen handbereik. Vlaams bier, dat dan weer wel.

Dit artikel verscheen eerder op Fietssport.nl

 

 

Laat alles zien
/*