GF Marmotte Hochkönig: onbeschrijfelijk mooi!

Granfondo Marmotte Hochkönig, organisator Golazo begint een aardig bolwerk te worden als het gaat om het organiseren van Granfondo’s. Na de bij iedereen bekende Marmotte in de Franse Alpen, kun je nu ook een Marmotte in Oostenrijk en in de Pyreneeën rijden. Bij de Marmotte in het Oostenrijkse Mühlbach geen 10.000 deelnemers die staan te dringen in de startvakken. In het kleine dorpje onderaan de indrukwekkende Hochkönig staan op 18 juni ‘slechts’ 450 deelnemers aan de start. CYCLOsportive was ook aanwezig en tekent de sfeer op.

Come on, come on! We got to get in that group!
Het is bewolkt, de dag voor de Granfondo heeft het vrijwel de hele dag geregend. Ik en Lothar houden onze vingers gekruist voor vandaag. Blijft het droog? De voorspellingen zijn redelijk. In de ochtend kans op een bui en later op de dag zou de zon kunnen gaan schijnen.

Een Oostenrijkse deelnemer uit de buurt, vertelt ons dat er tot een paar weken terug bij hem niet bekend was dat er vandaag een wedstrijd georganiseerd werd. Lothar en ik kijken hem verbaasd aan. Maar eigenlijk verbaast het ons ook weer niet. Een dag eerder zijn we namelijk voor Lothar op pad geweest om een grotere cassette te kopen. Lothar is niet gezegend met een klimmerslichaam en kan op de steile hellingen de ‘28’ maar lastig rondkrijgen. In de fietsenzaken die we in de omgeving van Mühlbach bezoeken, wordt één ding snel duidelijk. Het land is niet ingesteld op racefietsers. Spullen voor mountainbikers liggen er genoeg, maar het hoekje voor de racefietsers is erg klein. Het lukt toch om Lothar zijn felbegeerde ‘32’ achter te bezorgen. Hij kan vandaag met een gerust hart de bergen bedwingen.

Ik spoor Lothar aan om op te schieten. “Ik wil graag redelijk vooraan in het startvak staan. Wordt liever ingehaald door een groep van mijn eigen tempo dan dat ik moet jagen op een lekkere groep”, zeg ik hem. Voor Lothar is het abacadabra, hij rijdt vandaag zijn eerste Granfondo.

Als we even later het dorp inrijden is er van drukte bij de start nog geen sprake. Er staan welgeteld twee mensen in het startvak. Heerlijk zo’n klein evenement! Geen nerveus gedoe om vooraan te staan. Geen gasten die hun fietsen vooraan in het vak neerzetten en zo een plek reserveren op de eerste rij. In alle rust stroomt tegen 7.30 uur het vak vol. Vol met 20 nationaliteiten, de omroeper noemt ze 1 voor 1 op. “Lets hear for the participants from Russia! The only one”, en zo zijn er nog een aantal eenzame deelnemers uit verschillende delen van de wereld. De meerderheid komt uit Nederland en België. Oud Vuelta winnaar Laurent Jalabert heeft ook besloten om deel te nemen. Hij blijkt nog een aardig stukje te kunnen fietsen.

3-2-1-GO!!!! Klinkt het om 7.30 uur, links en rechts schieten de renners al langs me naar voren. Vanuit de start wordt er direct begonnen aan de eerste klim van de dag, de Dientner Sattel. Ik weet het, het klinkt een stuk minder sexy dan de Glandon of Galibier. In deze Marmotte geen illustere Alpencols, maar met 1300 meter is de Dientner Sattel hoog en steil genoeg. Direct wordt de groep uit elkaar getrokken en kiest iedereen zijn of haar eigen tempo omhoog. Ik moet de eerste groep van 30/40 man laten rijden, maar daarna kan ik me goed handhaven in de groep. Na de Filzensattel, de tweede klim van de dag, volgt er een lang stuk door de vallei met hier en daar een korte klim. Het doet mij denken aan de Ardennen. Met dat verschil dat hier reuzen van bergen links en rechts aan je voorbij schieten. In de afdaling van de Filzensattel wordt ik voorbij gereden door de enige Russische deelnemer, Andrey Mikheev. Eerder heb ik al een vijftal renners moeten laten gaan in de afdeling van de Filzensattel. Het vijftal ging snoeihard naar beneden, ik kan ze simpelweg niet bijhouden. 60-65 km/u vind ik echt hard zat, het vijftal zoeft me voorbij of ik stil sta… 100 meter voor ons in de vallei rijden de vijf superdalers, ik krijg het gat niet dicht. “Come on, come on! We got to get in that group! They are gonna help us to get topresult today!”, roept Andrey in typisch Russisch-Engels-accent. Andrey vliegt en zijn wiel kan ik niet houden. Op een meter of tien blijf ik achter hem aan stampen. Mijn hartslag schiet naar de 190 slagen per minuut. “Doe ik hier wel verstandig”, denk ik bij mezelf. Na kilometers achtervolgen haal ik met Andrey het groepje van vijf bij. “Mij zie je voorlopig niet op kop, mijn hart knalt uit elkaar. Veel sneller kan het bloed niet rondgepompt worden”, schiet er door mijn hoofd.

De groep groeit in de vallei tot een man of 20 en het gaat hard, heel erg hard. Als een Oostenrijker van kop af komt, schreeuw ik naar hem dat hij in deze groep niets te zoeken heeft. Hij sleurt kilometers op kop, waar anderen slechts een paar seconden op kop rijden. De local werpt zich op als locomotief en leider van de groep. Hij rijdt niet alleen snoeihard op kop, hij motiveert ons ook. Als renners dreigen af te haken, laat hij zich afzakken en rijdt ze terug. Uiteraard heeft deze krachtpatser ook nog tijd om ons en in een moordend tempo naar de laatste drie beklimmingen van de dag te loodsen. Na 125 kilometer staat er een gemiddelde van 33 km/u op de teller. Poeh!

Op de Embach valt de hele groep uit elkaar. Ieder klimt in eigen tempo omhoog. Er rijden op dat moment maximaal een man of vijftig voor ons uit. Zelf klim ik nog vrij goed en samen met twee Belgen kom ik boven op de Embach. Nog twee bergen te gaan, voor de tweede keer moet de Dientner Sattel beklommen worden. Nu van een andere kant. Eerst volgt er een kilometers lang stuk vals plat met stijgingspercentages van maximaal 3 procent. Ik rijd hier alleen omhoog. Netten langs de steile rotsen moeten vallend gesteente tegenhouden en rechts van mij stroomt een ijskoud Alpenriviertje. Alles is perfect aan de omgeving, maar toch klopt er iets niet. Halverwege het stuk vals plat willen mijn benen niet meer. De beul uit Oostenrijk die al zoveel kilometers op kop heeft gesleurd, haalt mijn in. Ook nu heeft hij weer een groepje van 10 renners op sleeptouw genomen. Ik kan het groepje niet volgen. Het tweede groepje wat mij inhaalt, kan ik ook niet volgen. Pas bij het derde groepje wat mij passeert, kan ik met heel veel moeite het laatste wiel pakken. Ik zit af te zien in het laatste wiel, maar kom na een aantal kilometer toch in een ritme en kom weer wat tot rust. Ik maak me wel grote zorgen om de slotklim…

Lothar (die ik de hele dag al niet gezien heb) en ik zijn de een dag eerder de slotklim opgereden. Met gemiddeld 8% een zeer serieuze klim! Na een Rus, een Belg en een Oostenrijker, praat ik op het laatste stuk van de Dientner Sattel met een Duitser. We weten beiden niet hoe we ooit op Arthurhaus boven gaan komen. De benen zijn compleet leeg! De afdaling naar Mühlbach is een snelle afdaling, met 80 km/u vallen we het rustige dorpje binnen en gaat het linksaf de slotklim op. Nog 8 kilometer afzien. Als ik niet veel harder dan 8 km/u omhoog kruip, besef ik dat het nog een tijd gaat duren voordat de finish in zicht komt. Om mij heen kijkend, zie ik meer mensen omhoog ploegen. Ik hoef ze niet te vragen hoe ze zich voelen. Zwijgend ploeteren we door, kilometer na kilometer, bocht na bocht. Een bord, nog 3 kilometer tot de finish. Het lijkt oneindig lang te duren. Het stuk tussen de bomen door, ongeveer 2 kilometer voor het einde, leek een dag eerder in de auto nog redelijk vlak. Dit blijkt allerminst waar te zijn! Het is hier steil, gelukkig staan er hier veel mensen langs de kant. Er is overduidelijk respect voor de deelnemers die vanochtend om 7.30 uur begonnen zijn aan een rit door de bergen van 170 kilometer met meer dan 3400 hoogtemeters. Dan doemt daar dan eindelijk de finish op. Eigenlijk heb ik geen puf meer voor een sprintje. Toeschouwers moedigen me echter aan: “Kom op, nog één sprintje en dan ben je boven!!!” Het helpt, ik zet aan en kom na 6 uur en 34 minuten over de finish, 1 uur na winnaar Günther Flatcher uit Oostenrijk, die met een gemiddelde van 32 km/u de 170 kilometer weet af te raffelen. Respect! En mede reisgenoot Lothar? Die kwam met zijn ‘32’ achter na 8 uur en 51 minuten boven op Arthurhaus. Dappere strijder!

Check hier het filmpje over de GF Marmotte Hochkönig!

Laat alles zien
/*