GF Les 2 Alpes, Oranje boven!

Oke, Nederland kent een aantal mannelijke toppers die hoge ogen scoren bij de verschillende Granfondo’s in Europa. Steeds meer vrouwen stappen ook op de fiets. Inmiddels heeft Nederland ook bij de vrouwen een paar toppers rondrijden. Voorbeeld is Linda Stuurman, zij won dit jaar GF Les 2 Alpes. Cyclosportive sprak met haar.
door Gerrit Vermeulen
Mijn 3e plek in St. Tropez vond ik ook wel heel bijzonder.

Allereerst gefeliciteerd met de mooie overwinning bij GF Les 2 Alpes. In 2014 reed je voor het eerst een cyclo (Marmotte) en 2 jaar later win je ‘gewoon’ de GF Les 2 Alpes. Hoe heb je zoveel progressie kunnen boeken in 2 jaar?

Ik fiets al sinds 2004, dus heb met de jaren al aardig wat duurvermogen opgebouwd. Tot 2011 vond ik 100km al heel ver, pas daarna ben ik iets langere afstanden gaan rijden. In 2014 heb ik deelgenomen aan de Marmotte. Ik reed goud en vond het eigenlijk wel erg leuk. Voor 2015 besloot ik mezelf een doel te stellen, top 10 bij de vrouwen.

Wat gaf voor jou de doorslag om het fietsen serieus te gaan nemen?

Ik had in 2014 vooral getraind voor de marathon (hardlopen) en was pas 2 maanden voor de Marmotte weer op de fiets gestapt. Met zo’n korte voorbereiding toch goed een Marmotte kunnen uitrijden, gaf mij het idee eens te kijken wat er mogelijk was. Ik heb altijd maar “gewoon gefietst” en pas begin 2015 ben ik echt gaan trainen. In de winter van 2015 doorgetraind en in April zelf een trainingskamp geregeld in Spanje. Daar reed ik met de snelste mannen mee en werd me verteld “iets” te doen met het fietsen. Mijn ritten vielen ook op bij een ploeg in Nederland. Het rijden van wedstrijden in Nederland viel me echter erg tegen. Ik vond het niet leuk en als het niet bergop gaat, ben ik ook niet zo’n goede fietser. In 2015 reed ik wederom de Marmotte en haalde mijn doel, ik werd 5e vrouw en 2e in mijn categorie. Dat gaf voor mij de doorslag om me te focussen op cyclo’s en granfondo’s. Dit jaar heb ik me daar voor het eerst echt op toegelegd, met resultaat!

 

“Het aanpassen van de voeding heeft ervoor gezorgd dat mijn
hele leefwijze verandert is, allemaal in positieve zin!”

Is het echt een kwestie van meer en gerichter op de fiets trainen?

De progressie is eigenlijk ingezet nadat een sportarts me bij de sportmedische keuring vertelde dat ik naar een lager vetpercentage/gewicht moest als ik harder bergop wilde rijden. Ik heb sinds die dag mijn voeding drastisch aangepast en zat in no-time op mijn ideale sportgewicht. Daarnaast ben ik begin 2016 gaan werken met persoonlijke begeleiding. Die 2 zaken hebben er voor gezorgd dat ik in ieder geval veel harder ben gaan fietsen. Het aanpassen van de voeding heeft ervoor gezorgd dat mijn hele leefwijze verandert is, allemaal in positieve zin!

Nu naar de wedstrijd, hoe verliep die voor jou? Stephanie Gros uit Frankrijk werd 2e op 20 seconden. Dat is heel close. Was het de hele rit zo spannend?

De avond ervoor zag ik er heel erg tegenop, er werd heel veel regen verwacht. Mijn 2e fiets (op mijn nieuwe fiets rijd ik voorlopig nog niet met slecht weer), goede overschoenen en een regenjack had ik gelukkig bij me. De start is zoals bij de meeste granfondo’s laagvliegen naar de eerste klim. Ik kon gelukkig redelijk goed mee en heb me rustig naar voren gewerkt en me genesteld in het groepje van Stephanie Gros. Ik herkende haar van de Marmotte eerder in het jaar en wist dat zij een knecht bij zich had die haar helpt in groepjes te zitten en die haar uit de wind houdt. Tot de slotklim… dan gaat zij los. Bij de Marmotte kon ik haar toen niet volgen. Ik was later gestart, dus uiteindelijk toch een snellere tijd gereden. Om niet weer gelost te worden op de slotklim, was het gameplan duidelijk voor mij. Met voorsprong aan de laatste klim beginnen.

Hoe vertaalde de theorie zich naar de praktijk?

Bovenop de Ornon hield het groepje in en ging ik er met 3 heren vandoor. Helaas kwam alles weer bij elkaar aan de voet van de Parquetout. Op de klim merkte ik al vroeg dat ik sterker was en ben weer bij Stephanie weggereden. Het is een heel bochtige klim, dus ik kon niet zien hoe ver zij achter me zat. De afdaling heb ik rustig gerden, vanwege de gevaarlijke situaties met glad wegdek en slecht zicht. Op de La Morte kon ik, bijna boven, een paar bochten naar beneden kijken en zag haar rijden. Dat waren hooguit 3 minuten voorsprong.

En dat bleek genoeg voor de slotklim.

Inderdaad. Ik zat in een goed groepje richting Alpe d’huez, maar kon de mannen op het vals platte niet bijhouden. Althans, ik durfde het niet aan, bang om al mijn energie te verspillen en geparkeerd komen te staan. Er moesten namelijk nog zo’n 1500 hoogtemeters overwonnen worden. Het moment dat ik loste was wel even moeilijk. Ik wist dat Stephanie een knecht had die haar op het vals plat, met tegenwind in mijn wiel terug kon brengen. Ik besloot om te rijden voor wat ik waard was. Met nog zo’n 50km te gaan heb ik alles gegeven en pas een paar kilometer voor de finish zag ik iemand in zwarte kleding een paar honderd meter achter me fietsen. Ik wist dat Stephanie zulke kleding had, maar 50% van de mannen ook. Ik wilde wat gas terugnemen, maar besloot toch vol door te gaan. Eenmaal over de finish draaide ik om en daar was ze. Tjonge, geen idee dat ze nog zó dichtbij was gekomen. Het was fantastisch om op deze manier te winnen.

Was het slechte weer van grote invloed op de wedstrijd? Was het de hele dag slecht weer? Hoe ben jij met deze zware omstandigheden omgegaan?

Het was inderdaad de hele dag regen. Op weg naar de start was het nog droog, maar met het klaarmaken voor de start begonnen de eerste druppels al te vallen. Dit stopte pas een uur na de finish. Met slecht weer fiets ik eigenlijk nooit. Vind het niet leuk en zonde van mijn materiaal. Maar ja, ik had 2 fietsen bij me en besloot toch te gaan. Eerder dat jaar, bij de Trois Ballons, heb ik ook heel slecht weer gehad en toen overschoenen gebruikt die m’n voeten echt droog hielden. Dan wordt fietsen in de regen ineens een stuk minder erg. Tijdens de rit realiseerde ik me na zo’n 2 uur ‘het regent dan wel, maar last heb ik er niet van’. Ik had het niet koud en met de val van Van Vleuten nog in het achterhoofd (dat was nog maar een week eerder gebeurd), besloot ik rustig en veilig af te dalen.

 dsc07830

 

“Doelen stellen waarvan je zeker weet dat je ze haalt,
zijn voor mij geen uitdaging”

Heb je jezelf verrast met deze overwinning? Of was het voor jou een doel om deze cyclo te winnen?

Ja en nee. Ik had me als doel gesteld dit jaar een granfondo te winnen, maakte mij niet uit welke. Geen idee hoe realistisch dit zou zijn, maar hoge doelen stellen helpt me altijd bij het trainen en ook tijdens een cyclo om er helemaal voor te gaan. Een doel stellen waarvan je zeker weet dat je het haalt, zit voor mij geen uitdaging in. Gezien het verloop van mijn seizoen had ik wel gedacht dat ik bij deze cyclo kans zou maken. Ik had al de granfondo’s in St. Tropez, Trois Ballons en de Marmotte gereden en steeds stond ik op het podium. Ik wist niet wie m’n concurrenten zouden zijn, maar de cols die in de Les Deux Alpes zitten, afgezien van de Parquetout, hebben percentages die mij zeer goed liggen. Zo’n 10km lang en niet te steil.

Was 2016 met deze overwinning een mooi fietsjaar voor je? Wat waren de sportieve hoogtepunten?

2016 was een bijzonder mooi fietsjaar voor me. Veel kunnen trainen, mooie cyclo’s gereden bij elke race op het podium gestaan. Meer had ik mezelf niet kunnen wensen. Mooiste moment was uiteraard het winnen van Les Deux Alpes, maar m’n 3e plek in St. Tropez vond ik ook wel bijzonder. Dat was de eerste keer dat ik een cyclo als wedstrijd reed en 3 weken ervoor lag ik nog in het ziekenhuis. Dit bleek uiteindelijk niks ernstigs te zijn, maar het zag er even heel slecht uit. Om dan zo kort daarna zo goed in de rondte te kunnen rijden, ja, dat is dan wel een bijzonder moment.

 

“Bij bepaalde stijgingspercentages is het geen schande om
toch een bergverzetje op je fiets te zetten”

Kende 2016 ook sportieve dieptepunten? Heb je daar met het oog op de toekomst van geleerd? En wat heb je daar dan van geleerd?

Echt dieptepunten heb ik niet gehad. Twee keer ziek geweest en daardoor 2 weken training gemist, vond ik wel heel erg vervelend. Veel geleerd zeker! Ontbijtkoek eten als je aan het racen bent, lukt niet. Voorheen reed ik dit soort tochten als toertocht en dan neem je even de tijd om te eten. Dat was er niet meer bij realiseerde ik me al heel snel. Puur fietsen op gelletjes en sportrepen heb ik dus snel moeten leren. Bij de Trois Ballons ergens een bidon gemist. Ik stopte om deze alsnog aangereikt te krijgen, maar m’n groepje reed intussen gewoon door. Daar heb ik heel veel energie verloren en zeker een les geleerd. Ook van de Marmotte Pyrenees geleerd dat het bij bepaalde stijgingspercentages geen schande is om toch een bergverzetje op je fiets te zetten, zodat je een dergelijke tocht iets beter uit kunt rijden.

En nu? Ik heb gelezen op de blog van Pedala dat je van origine een hardloopster bent. Worden het in 2017 weer de hardloopfietsen of ga je je nog meer toeleggen op het fietsen?

Hardlopen heb ik in de winter van 2013 en 2014 puur gedaan om fit te blijven, want zo leuk vond ik het helemaal niet. Ik vond het altijd te koud om op de fiets te stappen. Wel had ik  een doel gesteld, de marathon lopen. Anders kan ik mezelf niet motiveren veel te trainen. Daarin heb ik in 2015 een knop omgezet en wel gewoon in de winter de fiets opgestapt en geen hardloopschoenen meer aangetrokken. Het hardlopen heb ik nu volledig achter me gelaten, dus 2017 wordt net als 2016 een volledig fietsjaar!

Het seizoen op de weg zit er bijna op. Al mooie evenementen/doelen op de agenda staan voor 2017? Of heb je nog uitdagingen op de planning staan voor 2016?

Dit seizoen tijd ik nog 2 ploegentijdritten. Dat wordt dus nog even diep gaan, maar ook een mooie afsluiting van het seizoen. Voor 2017 liggen er nog geen plannen. Ik wil graag granfondo’s blijven rijden, maar ik weet nog niet welke. Ik heb nu de parcourskennis van enkele granfondo’s en die kennis is zo veel waard. Vooral als je een snelle tijd wilt rijden en je rit goed wilt indelen. Maar ik heb ook ervaren dat het rijden in een onbekende omgeving enorm leuk is. Ik verwacht in 2017 dus granfondo’s/cyclo’s te gaan rijden die ik deels al ken, maar ook een paar nieuwe.

Laat alles zien
/*