Cruisen door de polder

Bij veel fietsers zijn de hoogtemeters in een tocht een belangrijke graadmeter om de lol van het fietsen aan af te lezen. Hoe meer hoogtemeters, hoe leuker. Ook ik vind het geweldig om een heuvel in Limburg of een col in Frankrijk te bedwingen. Maar helaas zijn er in Vleuten weinig cols of heuvels. Ik moet het doen met de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal, of de brug bij Vianen over de Lek. Maar ook zonder hoogtemeters is het heerlijk om op de fiets te stappen.
door Gerrit Vermeulen
Fietsen in de herfst: de omgeving, de natuur, maar vooral ook dromerig door het landschap cruisen bij een lage inspanning.
In de zomer spreek ik vaak af met fietsmaten om samen een rondje te gaan fietsen. We hebben allemaal een druk leven, dus de afspraak maken is al een gedoe. Vervolgens moeten er een paar vroeg thuis zijn, of kunnen alleen vroeg in de ochtend, of in de middag etc. De lol van het fietsen kan er dan snel af zijn. Toch blijft het leuk om met een groepje op pad te gaan. Ook al fiets je dan vaak een vast rondje.

Maar in de herfst wordt het groepje kleiner en ben ik al snel de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur zichzelf een weg baant. Ook dat kan heerlijk zijn. Fiets uit de schuur, opstappen en gaan. Met niemand rekening te houden. Alleen ik, mijn fiets en de weg. In mijn geval dus geen Limburgse heuvels of Alpencols, maar de platte polderweg. Vlakker dan het Groene Hart bestaat bijna niet.

Woensdagochtend, de hele dinsdag had het gestormd en geregend. Ook in de nacht was het weer zeer onstuimig. Dus wat werd ik gelukkig wakker toen het droog was, licht bewolkt en de wind flink was afgenomen. Ontbijten, kinderen naar school, even snel de noodzakelijke boodschappen doen, omkleden en hop, fietsen maar! Toen ik op de fiets stapte, had ik geen plan. Meestal heb ik dat wel, de route wordt van te voren helemaal uitgestippeld en met de moderne navigatieapparatuur vind ik mijn weg door het polderlandschap. Maar deze keer dus geen plan, gewoon opstappen en kijken waar de fiets mij brengt. Vanuit Vleuten ging het naar Kockengen. Normaal rijd ik bij de rotonde bij boerderij De Bom rechtdoor, maar nu sloeg ik rechtsaf Laag Nieuwkoop in. Aan het einde van Laag Nieuwkoop weer rechtsaf en bij de boerderij van Segers, linksaf de Hollandse Kade op. Een smal fietspad dwars door de weilanden met aan beide kanten van de weg knotwilgen. Meer polder krijg je echt niet.

Op mijn Koga Beachracer met dikke banden (Schwalbe Big Apple) kun je in de winter eigenlijk elk weggetje inslaan. Bladeren en takken op de weg na een herfststorm is geen enkel probleem voor deze fiets. Op mijn carbon racer zou ik dit weggetje links laten liggen. Maar nu dus niet. Wat een genot, fazanten in de graskant, hazen in het weiland. Dat is wat fietsen in herfst en winter mooi maakt. De omgeving, de natuur, maar vooral ook dromerig door het landschap cruisen bij een lage inspanning. De hartslag komt niet uit D1 en al genietend werkt mijn lichaam aan een mooie basis voor 2016. Want naast het genieten van de prachtige polder, heb ik alle tijd om na te denken over mooie avonturen in 2016. Dromen die ik nog na wil jagen en vooral hoe ik die dromen thuis ga verkopen 🙂

Al dromend rijd ik bijna de Ingenieur Enschedeweg op zonder goed naar links en rechts te kijken. Helaas komt er ook aan de prachtige Hollandse Kade een eind. Het fietspad langs de Ingenieur Enschedeweg is gelukkig niet langer dan een paar kilometer. De Koga stuurt linksaf Oortjespad in, weer zo’n mooie dromerige, landelijke polderweg. Oortjespad wordt al snel ingeruild voor de Kanis en zo rijd ik met het windje in de rug rustig naar Wilnis. Daar merk ik dat de wind inmiddels weer behoorlijk aan het aanwakkeren is. Maakt niet uit, het mooie van basistraining is dat het puur op hartslag gaat. Vooral niet naar de snelheid kijken, alleen de hartslag in de gaten houden. Dat ik dan met 23 km/u door de polder tegen de wind in fiets, is geen enkel probleem. Ook met harde wind kan ik heerlijk cruisen. Na Wilnis zet ik via de Ter Aase Zuwe en Oukoop koers naar Loenersloot. Ook hier fiets ik eigenlijk nooit, ik kom er achter dat zonder plan gaan fietsen heerlijk is en ik zo de omgeving opnieuw ontdek. Een omgeving waar ik al 41 jaar in rond loop. Bizar eigenlijk. Nou ja, eigenlijk ook weer niet, gewoontedieren als we zijn.

Ik ontkom er nu niet meer aan, wind tegen. Om 12 uur moeten de kinderen van school gehaald worden, ik moet dus wel weer een keer op huis aan. Via de Westkanaaldijk gaat het richting Breukelen. Daar krijg ik de eerste hoogtemeters van de dag voor mijn kiezen: De Hoge Brug bij Breukelen 🙂 WOW! Snel door naar Maarssen, waar de volgende uitdaging wacht: De Hoge Brug bij Maarssen 🙂 WOW! Het gaat vanaag niet om de hoogtemeters, het gaat vandaag om genieten en dromerig cruisen door de polder. Ik ben nu bijna thuis en genoten heb ik. Ik hoop op een zachte winter met heel veel dromerige, landelijke, platte polderkilometers op woensdagochtend.

Wil je ook lekker een paar uur door de polder cruisen? Bekijk het ritje dan op Strava. Veel plezier!

Laat alles zien
/*