Alle begin is moeilijk deel 3

Leon van der Ster heeft al een heel wielerleven achter de rug. Stilletjes verlangt hij al jaren naar de kussen van de rondemiss. Nu op zijn 39ste zet hij nog één jaar alles op alles om zijn droom waar te maken. Op het hoogste podium belanden van een cyclo of elitewedstrijd. Leon houdt voor CYCLOsportive een dagboek bij van zijn weg naar de top.
door Leon van der Ster
Binnen het cyclonisme heb ik wel een eigen stroming, noem het maar het cycleonisme.
Wie A zegt, moet ook B zeggen. Dat bleef ik mezelf maar volhouden, toen ik in de auto op 1 januari weer richting Klaaswaal terugreed. De testgegevens gaven mij enerzijds het beeld dat ik altijd al had gehad. Ik had wellicht een degelijke wielrenner kunnen zijn, die zelfs dicht tot professional niveau had kunnen komen. Tenminste, die inschatting maakte ik dan altijd als ik zag wat andere elite renners ervoor moesten doen om een vergelijkbaar niveau te halen. In alle cyclo’s die ik reed, had ik voor mezelf altijd een excuus dat iedereen die voor me was gefinisht, er veel meer tijd en energie in stak. Pas later realiseerde ik me dat ik weliswaar gelijk kon hebben, maar dat dit geen excuus is. Het maken van tijd is ook een kwestie van prioriteit. Ja, meer trainingsuren maken had ook door mij gekund, maar ik deed het niet. Tenminste, ik zocht altijd naar een mooie win-win verhouding, waarbij werk, gezin, sociale contacten en trainingsuren bleven balanceren in een natuurlijk evenwicht. Nou ja, drie weken in je huiskamer binnen op de fiets zitten en zo’n 3.360 km. wegtrappen, terwijl familie, vrienden en kennissen bij je binnenlopen, is niet echt een natuurlijk evenwicht, maar eerder een soort van zelfkastijding. Niet voor een traditionele godsdienst dan, maar voor het cyclisme of cyclonisme. Een stroming die nog steeds jaarlijks flink aan het groeien is, wellicht nog sneller dan de toename van ontbossingen in Zuid-Amerika. Ik ben ook een ware cyclist. Ik geloof in de fiets, maar binnen het cyclonisme heb ik wel een eigen stroming, noem het maar het cycleonisme. Ik houd van fietsen, geloof in de fiets, maar mijn passie gaat verder dan alleen het fietsen. Het cycleonisme gaat uit van de fiets als krachtig instrument om je levensovertuiging vorm te geven. Mijn fiets is mijn god, mijn allah, mijn boedha, mijn Zeus in één. Hij brengt mij geluk, ontspanning, geeft mij betekenis en laat mij met enige regelmatigheid keihard lijden.

Het was dus 1 januari, wie A zegt, zegt ook B, dus we gaan er nog een jaar vol voor. En dat kan ik niet alleen. Ik ben te wispelturig, te snel verveeld om zelf de discipline te hebben om ergens een constante opoffering voor te doen. Zodra de verveling toeslaat, wil ik iets anders te doen hebben. Ik kan geen heel seizoen rondjes om de kerk gaan rijden en daarvoor gericht gaan trainen. Ik kan ook niet het hele seizoen me focussen op één cyclo zoals de Dolomieten Marathon of een TransAlp. Dat is voor mij niet genoeg. Ik wil meer doelen in een jaar, liefst enkele onmogelijke. Ik wil afwisseling, zowel cyclo’s, als criteriums, zowel met de racefiets als met de mtb en ik wil dan ook nog overal goed in zijn. Ik wil dit jaar voorin kunnen rijden in de criteriums en ik wil dit jaar voorin kunnen rijden in de cyclo’s. Over ambities geen gebrek…..

Dus, op zijn Rotterdams, niet te veel lullen, maar doen. Met hulp dan voor dit jaar. Hulp van Norbert, die na een paar gesprekken mij al aardig door heeft. En de lastige taak heeft om vanuit zijn positie als trainer/coach mij bij het bereiken van deze doelen te begeleiden. Dat vergt een behoorlijke dosis inlevingsvermogen en kunde om steeds weer op het juiste moment de juiste prikkels te geven. Aan mij dus ook om alle signalen van het lichaam zo goed mogelijk door te geven, bij te houden, de trainingen te doen conform afspraak en de discipline op te brengen om hem op deze manier van de juiste gegevens te voorzien.

Het is 2 januari, Norbert heeft gevraagd om in ieder geval alle trainingsgegevens van de afgelopen maanden in TrainingPeaks te zetten en uitgelegd dat er ook een app is waarin ik snel en eenvoudig de vereiste basisgegevens zoals ochtendgewicht, ochtendpols, kwaliteit slaap, algeheel gevoel, aantal slaapuren, stress kan invoeren. Die app maakt het al een stuk makkelijk voor me en ik besluit in de middag om mijn verhoogde rustpols van 48 en gewicht van 69,0 kg in de voeren. De rest laat ik nog even open. In de trainingsplanning voor zaterdag 2 januari staat 6(8d2-5d1) 3u totaal. Ik moet eerst even uitzoeken wat dit allemaal inhoudt. D1 en D2 staan voor mijn hartslagzones, 3 uur in totaal begrijp ik ook gelijk en het duurde even voordat ik door had dat ik gedurende mijn 3 uur training 6 series moest maken van 8 minuten in D2 met daarbij 5 minuten herstel. Uit de nulmeting van gisteren, kwamen de volgende hartslagzones:

Omslagpunt zal dan ongeveer bij 178 slagen liggen. Uiteindelijk fietste ik de eerste zaterdag van het jaar 113 km. bij elkaar met een gemiddelde van 37,7 km/u. Ja, zo hoog…maar dat kwam omdat ik de training van 3 uur uitvoerde op de Elite binnen. Soort déjà vu aan de afgelopen zomer. Laatste 3 kwartier ‘uitrijden’ op de Elite vond ik wel een beetje lang. Ik kreeg ook van Norbert het commentaar op de training dat ik beter lekker naar buiten kon gaan. Daar had hij natuurlijk helemaal gelijk in, maar als je in het weekend ook je kinderen nog een beetje wil zien, is een training op de zolder waar je kinderen dan lekker met de playmobil zitten te spelen en papa een beetje fietsen en af en toe vanaf zijn fiets meedoen, helemaal zo gek nog niet. De eerste kalenderweek werd afgesloten op zondag met een 240D1, m.a.w. 4 uur lang tussen hartslagzone 141 en 161, met als bijkomende opdracht > 95 rpm. Dat viel ook niet mee om dat buiten 4 uur lang vol te houden. Mijn lichaam werd zo in de eerste drie dagen van het jaar eventjes flink wakker geschud en voorbereid op wat er dit jaar te wachten staat. Veel trainen, diepgaan, afzien en doorzetten. Deze zondag ben ik inderdaad lekker naar buiten gegaan, maar met een flinke wind bij 5 graden, was vier uur alles behalve lekker een stukje fietsen. Na thuiskomst toch een voldaan gevoel bij de 133 km in 4u13, een gemiddelde van 31,6 met een gemiddelde hartslag van 152. Volgende week de eerste volle trainingsweek. In de planning voor week 2;

We gaan het beleven. Trainingsschema’s zijn de komende week gebaseerd op een ‘vliegende start’. Ik moet een behoorlijke trainingsachterstand wegwerken t.o.v. van vele concurrenten die ik straks bij mijn 1e hoofddoel (20 maart: klimcriterium Woensdrecht) ga tegenkomen. Aan de bak dus. Komende weken worden ook weer een piekperiode bij mijn werk bij Inholland, dus gelijk een goede test voor mij en voor Norbert. En dan geven ze ook nog eens bagger weer op voor de komende tijd. Schijnt dat we ook weer vorst gaan krijgen zelfs. Heb ik net drie maanden op mijn ‘luie reet’ gezeten, wil ik weer fanatiek gaan trainen, krijgen we dit. Nou ja, wie A zegt, moet ook B zeggen en niet lullen over wat opstakeltjes her en der. Twee jaar terug had ik op dit moment het mooie vooruitzicht dat er een weekje later een zonnig trainingskamp gepland stond met mijn teammaatje Ralph Cullen (Racing Ralph) bij Eef Brand nabij Alicante. Dit jaar moet ik nog eventjes wachten voor we de richting de zon vertrekken en mouwtjes gaan kweken. Al schiet 24 februari best al weer op. Dan vertrekken we met een leuk gezelschap richting het eiland van de eeuwige lente/zomer, Gran Canaria! Lekker vele fietskilometers maken met duizelingwekkend veel hoogtemeters. Daar kan ik nu al naar uitkijken!

Laat alles zien
/*