Wanneer alles spaak loopt…

Iedereen kent ze wel; die dagen waarop je goed voorbereid en met frisse zin op pad gaat, maar je onverwacht tegen een aantal onaangename verrassingen aanloopt. Onlangs kende ik weer zo’n dag waarop niets liep zoals gedacht. Normaal gesproken vind ik het heerlijk om te zwelgen in zelfmedelijden, maar ditmaal koos ik ervoor om alles positief te blijven bekijken. Dit leverde een aantal leuke verrassingen en een mooi verhaal op.
Mark, stoppen!! Je wiel zwabbert!
Het is pas eind januari en nu al ligt er een plan van 90 kilometer. Van een off-season is dit jaar nauwelijks sprake… Ook voor vandaag is prima fietsweer opgegeven, maar met deze ‘warme’ winters is het al gauw goed fietsweer. Met mijn vrienden van de, door onszelf bestempelde, fietsclub hebben we dit keer bij mij afgesproken. Nadat ik ’s ochtends rond half 10 de hete koffie uit de cafetière schenk start ik met mijn uiteenzetting van de route. Terwijl iedereen druk bezig is zijn of haar uitrusting te complementeren weid ik in mijn enthousiasme zo’n tien minuten aan mijn routepresentatie. De route gaat over een aantal bekende wegen in de regio Utrecht, maar in plaats van bij Houten de dijk te kiezen gaat deze route voor groot deel over de wat minder bekende binnenwegen. Hier worden weilanden afgewisseld met een aantal prachtige stukjes natuur en overgroeide bunkers. De route stopt halverwege bij wielercafé de Proloog en gaat vervolgens terug richting Utrecht. Je kan een globale versie van de rit vinden en downloaden door hier te klikken.

Wanneer we starten is het nog fris, maar de zon komt er af en toe prettig door. We hebben een medefietser opgepikt die een stukje mee wil rijden, maar hij kan het tempo van de dames die op kop rijden niet echt bijbenen. De klinkers langs het kanaal betekenen voor hem de genadeslag, maar wij houden koers op de geplande route. Als we voorbij Wijk bij Duurstede de dijk opdraaien gaat het tempo nog eens flink omhoog. Een paar kilometer verder en net op het moment dat ik de koppositie in ons treintje wil overnemen, hoor ik een luide schreeuw van achter: “Mark, stoppen!! Je wiel zwabbert!” Zonder na te denken over de mogelijke consequenties hang ik in de remmen en sta ik in no-time stil. Het tikje dat achter mij gehoord is, is compleet aan mij voorbij gegaan. Het gevolg, een loshangende spaak, is niet te missen.

Het is niet de eerste keer dat  tijdens een tocht een spaak breekt of los raakt, maar wel de eerste keer dat de persoon in kwestie, in dit geval ikzelf, niet door kan fietsen. Het wiel zwabbert letterlijk van links naar rechts en zelfs wanneer ik de remhoef volledig open zet speelt het wiel tikkertje met de remblokken. Doorfietsen is geen optie… Na enig beraad lijkt het ons het beste wanneer ik te voet richting Amerongen trek om daar alsnog een stop te houden bij de Proloog. Het is immers een wielercafé, wellicht hebben ze wel een reservewiel zodat we onze weg alsnog kunnen vervolgen.

Al snel merk ik dat het lopen in de koude wind op schoenen met plaatjes eronder zwaar gaat en dat de afstand, zo’n geschatte 7 km, een uitdaging zal worden. Dan wordt ik gebeld, “Hé Mark, ff een tip; kan je niet liften?”. Ik besluit het idee te omarmen en mijn duim op te steken. De eerste auto die in mijn richting komt gereden is een luidruchtige BWM. Tot mijn verrassing zie ik dat de auto vaart mindert en vlug stap ik in. In de auto tref ik twee jongens die mij vriendelijk begroeten terwijl ze nog een trek van hun sigaret nemen. “We dachten, het water staat hoog dus we gaan even van het uitzicht genieten.” Terwijl we met een flinke snelheid over de dijk scheuren, hebben de jongens een aantal vragen en opmerkingen over mijn situatie. “Waar is je fiets dan?, Ik zou niet zo’n eind willen fietsen, misschien als de fiets elektrisch was.” Zwaaiend vanachter het raam schiet ik mijn vrienden voorbij en na een aantal minuten word ik keurig afgezet.

Aan het einde van de dijk pak ik de fiets weer over en spreken we af dat ik de laatste paar meters loop en we elkaar ontmoeten bij de Proloog. Eenmaal aangekomen zijn mijn vrienden nergens te vinden. Ze blijken verdwaald in Amerongen, maar zijn onderweg dus ik kan vast gaan zitten voor een bakkie.
De bediening in het café is vriendelijk en schuift na het inschenken van de koffie aan om mijn ‘ problematiek’ te bespreken. Helaas blijken ze niet over de middelen te beschikken om mij op weg te helpen, dus moet er iets anders worden verzonnen.

We komen al gauw tot de conclusie dat ik mijzelf moet laten oppikken door een bekende zodat de rest van de groep in ieder geval door kan. Dan roept een van mijn vrienden, wacht eens! Kennen wij geen mensen die even een wiel kunnen komen brengen? Amerongen ligt niet bepaald om de hoek en het lijkt dan ook niet heel aannemelijk dat er een kandidaat wordt gevonden. Na even brainstormen blijkt er toch een geschikte kandidaat te zijn. Zodra de eerste belpogingen verricht worden laven wij ons aan een tweede bakje koffie met huisgemaakte koekjes . (Deze waren overheerlijk, evenals de vers gezette koffie.) Een paar pogingen later lukt het dan toch om contact te leggen. De redder in nood leek wel wat te voelen voor een uitdaging.

Wanneer nog een warme chocomel later de auto met daarin de redder in nood met het verlossende achterwiel arriveert, stapt de hele familie uit. Naast het wiel liggen een aantal springvormen met gebak. We kunnen zo niet alleen verder, maar worden ook nog eens verrast met een heerlijke traktatie! Wanneer ik het wiel wissel merk ik dat de band zacht is en daarnaast de cassette een andere hoeveelheid versnellingen heeft. Een test rondje later blijkt dat dit geen enkel probleem gaat zijn en vertrekken we, met een behoorlijke sugar rush, richting Utrecht, waar we de dag afsluiten met zelfgebakken wafels.

Het wiel ligt inmiddels bij de fietsenmaker en zal worden gemaakt. Ondanks dat het jammer is dat de spaak brak heeft het een mooie herinnering aan een bijzondere dag opgeleverd!

Laat alles zien
/*