Stoempen, rammen, afzien en genieten

Op 27 december stond de Christmas Beachride in Noordwijk op het programma. Na de overdadige kerstdiners  moesten de bijgegegeten kilo’s er met een flinke workout op het strand afgereden worden. Conclusie, dat is ruimschoots gelukt 🙂
door Gerrit Vermeulen
Af en toe regen en windkracht 5/6. Ach, daar heeft iedereen dan last van 😉
Vorig jaar heb ik een KOGA beachracer aangeschaft. Niet om heel veel strandraces te rijden, maar omdat ik het de ideale fiets vind om in de winter op te rijden. Met een paar verschillende bandensetjes kan ik er mee crossen, mountainbiken, op de weg fietsen en ik kan er mee naar het strand. Dat laatste heb ik een jaar na aanschaf in het kerstweekend eindelijk gedaan. De hele week was ik al in de weer om het materiaal in orde te krijgen. Strandraces rijd je niet op standaard mountainbike-banden, nee daarvoor heb je speciale strandbanden nodig. Minder profiel, het liefst tubeless en minder dan 1 bar in de banden. 1 bar? Ik ben een wegfietser en gewend aan 8 bar in de banden. De bandendruk zorgde dus al voor de eerste stress. Stressfactor nummer 2 was het zelf tubeless maken van de banden. Dat bleek gelukkig gemakkelijk te gaan. De banden knalden keurig in de velg en de latex ging eenvoudig door het ventiel in de band. Toch was er wat onzekerheid door de aanwezigheid van twee linkerhanden. Maandag heb ik de banden tubeless gemaakt en tot aan zondag ben ik iedere dag even de schuur ingelopen om de banden te controleren :-). En dan stressfactor nummer 3, hoe houd ik mijn fiets heel. Dat wil zeggen, hoe zorg ik er voor dat de KOGA zo min mogelijk schade ondervindt van het zoute water. Alle schroeven en belangrijke punten van de fiets zo goed mogelijk behandeld met vaselinespray. Heel belangrijk, niet op de remschijven spuiten, die fout heb ik eerder al eens gemaakt :-(.

Kriebels

Oke, het materiaal was op orde en zondagochtend om 7:00 uur ging de wekker. Snel uit bed, sluipend door het huis naar beneden om niemand wakker te maken. Na het ontbijt (standaard voor vertrek) nog even naar het toilet. Kan iemand die dit leest de volgende vraag beantwoorden? Waarom moeten heel veel fietsers voor vrijwel iedere tocht een grote boodschap doen? Om 8:00 uur was ik klaar met alle voorbereidingen en kon ik op weg naar Noordwijk. In de buurt van Noordwijk kwam ik al heel wat auto’s tegen met mountainbikes achterop de fietsendrager. Dan begint het toch te kriebelen. Op de parkeerplaats van het Langevelderslag was het al lekker druk. Alle beachracers stonden hun materiaal in orde te maken en haalden hun startbewijzen op. Nadat ik mijn startbewijs had opgehaald en mijn spullen in orde had gemaakt, was het half tien. Een half uur voor de start en reed ik het strand op om te kijken hoe het parcours er bij lag. In één woord, winderig! Waren de voorspellingen in het begin van de week nog half bewolkt, waterig zonnetje en windkracht 3. Dat was op zondag zwaar bewolkt, af en toe regen en windkracht 5/6. Ach, daar heeft iedereen dan last van 😉

De start

Even voor tien uur begonnen de startvakken zich te vullen met deelnemers. Door mijn late inschrijving moest ik met startnummer 754 vrijwel helemaal achteraan starten. Vooraan stonden strandtoppers als Jasper Ockeloen, Ronan van Zandbeek en Sebastiaan Langeveld. Ik had niet de illussie deze mannen bij te houden. Het maakte voor mij dus niet zoveel uit in welk startvak ik zou starten. Om tien uur klonk het startschot en langzaam kwam de meute op gang. Na het strand opgereden te zijn, ging het linksaf richting Katwijk. De wind vol in de snufferd en de gashendel ging direct vol open om 40 kilometer later bij de finish weer dichtgedraaid te worden. De grote groep met alle favorieten reed zo’n twintig meter voor de groep waarin ik me bevond. We probeerden dichterbij te komen, maar groep 1 ging te hard en groep 2 werkte niet genoeg samen. Daarom deze oproep aan alle heren die niet op kop wilden komen met de wind op kop. De groep zou echt harder vooruit gefgaan zijn als we met zijn allen kop over kop gereden zouden hebben. Het kost wat extra kracht, maar niet veel als er goed rondgedraaid wordt. Gemiste kans om voorin de koers te komen. Nu werd het werk door maximaal zes mensen gedaan. Met een hartslag die constant 180 of hoger was, wist ik dat ik dat ergens moest gaan bekopen.

Keerpunt

Na 10 kilometer met de wind tegen richting Katwijk te hebben gekoerst, bereikte mijn groep het keerpunt. Vanaf het keerpunt was het 20 kilometer met de wind in de rug naar Zandvoort. Kwam de kilometerteller met de wind op kop niet veel boven de 20 km/u uit, nu was het vol gas naar Zandvoort. Onder de 40 km/u is de teller niet geweest. Tien kilometer had ik vol verlangen naar het keerpunt uitgekeken. Maar wat bleek, ik had het met de wind in de rug moeilijker dan met de wind vol in de snufferd… Ik kon de groep maar met heel veel moeite bijhouden. Ik was niet de enige. Zocht de groep met wind tegen nog beschutting bij elkaar, nu was het ieder voor zich. Iedereen knalde in zijn of haar eigen tempo naar Zandvoort en overal zag je plukjes fietsers over het strand racen. Na het tweede keerpunt bij Zandvoort klonterde de plukjes renners weer samen tot een groep en stoempten, stampten en ramden we de laaste 10 kilometer naar de finish. Mijn tank begon aardig leeg te raken. Groep 1 was allang niet meer bij te halen en ik heb me achterin de groep gezet. Heerlijk uit de wind, bijkomen van de geleverde inspanningen in de eerste 30 kilometer van de koers. Ik begreep toen ook direct waarom zoveel renners dat ook in de eerste 10 kilometer hadden gedaan. De hartslag daalde binnen notime van hoog D3 naar laag D2. De volgende strandrace toch slimmer koersen?

Finish

Slim koersen of meer met het hart koersen? Na een tijdje achteraan in de groep gehangen te hebben, vond ik het wel welletjes. koersen met een hartslag van 160 mag dan slim zijn, je spaart immers energie. Het gevoel dat ik echt meedoe aan de koers kreeg ik niet. Daarom maar weer dwars door de wind naar voren rijden. De hartslag schoot weer richting 180 en de eindstreep kwam in zicht. Het mooie van zo’n koers is, dat iedere deelnemer zijn eigen wedstrijd in de wedstrijd rijdt. Met als gevolg dat er ook voor plek 140 nog volop gedemareerd wordt. Prachtig :-). Ik kon de aanval pareren en samen met een man of vijf maakten we ons los van de groep. Bij de strandopgang Nederzandt moesten we omhoog de duinen op. Iedereen van de fiets om de laatste tientallen meters lopend af te leggen. Mul zand tot aan mijn enkels. Het waren de zwaarste meters van de koers. Een koers die ik op een 139ste plek afsloot. Genoten en afgezien. Ik wist niet dat het tegelijkertijd kon 🙂

Laat alles zien
/*