Noord Hollands Langste: ’t breist komt achterán!

Wat is dat toch voor kinderachtig hersendeel dat aanslaat als je leest dat iets “het langste” is. In elk geval maakten een paar fietsmaten me attent op deze Mountainbiketocht georganiseerd door de toerclub met een naam die zo uit de Asterix geplukt had kunnen zijn: Alcmaria Victrix.

Tekst: Aalt Prins

Langzaam maar zeker sluipt de brand in de bovenbenen.
Het stripverhaal van deze tocht begint bij de ijsbaan in Alkmaar. Je mag je fiets versieren met een geel lintje en dan is het inklikken geblazen. Het eerste stuk brengt je over de weg naar de duinpaden rondom Bergen. Je rijdt hier veel op ‘double tracks’ en het verrassende aan dit gedeelte is dat er ook hordes fietsers zijn die niet deelnemen aan de georganiseerde tocht, en dus van alle kanten het lint MTB’ers van Noord Hollands Langste doorkruisen; als gevlekte hyena’s die jagen op gazelles. Dit levert interessante taferelen op als je klimmend wilt inhalen en stuit op dalende tegenliggers.

Ockeloen fiets over water
De benen worden warm, vooral als je de MTB-route van Schoorl bereikt. Hier zitten voor Nederlandse begrippen interessante klimmetjes en trapachtige afdalingen in. Het is filerijden naar de Nok, een illustere top van deze route. Verderop wordt het zanderig en een soort lattenvlonder voorkomt dat je wegzakt in het mulle. Dat geldt althans voor mij: een voorbijkomende fietser rijdt mij met speels gemak voorbij. Mijn fietsmaten herkennen hem: Het is Jasper Ockeloen. (Ik stel me voor dat de discipelen toen Jezus over het water liep zo gekeken hebben als ik naar Ockeloen).

Bij Paal 29 gaan we voor de eerste keer het strand op. De wind is tegen, het zand zuigt. Wat is de Nederlandse kust toch prachtig en langgerekt, dwing ik mezelf te denken. En wat fijn dat die dames die me inhalen een waaier voor me vormen. Mijn fietsmaten lopen uit; bij de lagune van Camperduin tref ik ze weer. De verzorgingspost hier verstrekt gelletjes en sportdrank. Als ik met een paar bekertjes mijn bidon wil vullen, blijkt dit niet te bedoeling: één bekertje per deelnemer. Tsja, met een Westfries die opgegroeid is met tradities als prijs-paling-biljarten en katknuppelen ga je daar niet over in discussie.

Bovenbenen in brand
Over het fietspad rijden we langs de Hondsbossche Zeewering en dan mogen we bij Petten weer het strand op. Ik probeer vaart te houden na de afdaling over de betonplaten en probeer zo ver mogelijk door het rulle stuk te laveren, Ockeloen indachtig. Enfin, na al het zand uit mijn helm en uit de zakjes van mijn fietsshirt te hebben geklopt, fiets ik verder, zwoegend mijn fietsmaten achterna. Het strandstuk brengt ons naar Callantsoog, waarschijnlijk een stuk van minder dan 10 kilometer, maar ze voelen als twintig. Langzaam maar zeker sluipt de brand in de bovenbenen.

Bij Groote Keeten verlaten we het strand en de route leidt ons over akkerland. Waar de weerstand op het strand bestaat uit wind en zuigend zand is het hier de glibberigheid en het gestuiter op de graspollen; en je raast langs slootjes die een stuk dichter bij zijn dan de zee, en de randen zijn steiler. Bij de verzorgingspost hier worden we getrakteerd op krentenbollen en hartversterkende bouillon.

Goddelijke snert en Glühwein
Door het koegras rond Julianadorp bereiken we het eind van de tocht: Den Helder. Als kers op de taart glibberen we over de singletracks van Den Helder. Aan de voet van de Donkere Duinen is hier in de Helderse Vallei een route aangelegd door de bedenker van het woord ‘Kronkelig’. Zigzaggend met het brede MTB-stuur zie je bomen aan weerskanten van heel dichtbij. De bedoeling is dat je de bomen niet raakt, al denken uitgelaten hondenbezitters daar kennelijk anders over. Als kladdebutters komen we aan bij Helderse Ren en Toer Club DOK. Hier kunnen we de fietsen schoonspuiten, drinken een homeopathische hoeveelheid Glühwein, eten goddelijke snert en krijgen chocolademelk gepresenteerd in reusachtige mokken.

Ben je In Noord-Holland, dan weet je dat “’t breist achterán komt”. Om terug te komen in Alkmaar volg je het dodelijke saaie Noord-Hollands kanaal, pakweg veertig kilometer naar Alkmaar. Gelukkig is de wind gunstig en is er één maat met een topconditie en strandbanden die veel kopwerk verzorgt. En dan na een sightseeing tour door Alkmaar komen we weer bij de schaatsbaan en roepen in koor: Alcmaria Victrix, wij hebben de langste!

 

 

Laat alles zien
/*