Genieten in het hart van de Alpen

Op 30 september denderen de profs van Kufstein naar Innsbruck op weg naar de regenboogtrui. Geen ritje voor de sprinters in Oostenrijk. Dat had ook niemand verwacht van een WK in het Alpenland. Onderweg dienen de renners 4.670 hoogtemeters te overwinnen. CYCLOsportive ging eens kijken in Kufstein of er sprake was van WK-koorts. En is de regio ook interessant voor de recreatieve fietser?

Fotografie: Erwin Haiden

Billboards, vlaggen en fietsen in regenboog kleuren
Op uitnodiging van de toeristenbureaus van Trentino, Noord- en Zuid-Tirol mochten we op de fiets genieten van drie prachtige regio’s. Tijdens deze ‘Tour of the Alps’ werd ook Kufstein aangedaan. Geen toevallige stop tijdens deze Tour. Deze regio huisvest van 22-30 september het wereldkampioenschap wielrennen. Na twee dagen in Italië te hebben gefietst, rijden we met de auto van Villabassa (Zuid-Tirol) naar Kufstein. Een adembenemend mooie rit door de bergen. Via Lienz en bekende alpen reuzen als de Grossglockner en de Kitzbüheler Horn arriveren we in Kufstein. Hoe dichterbij we komen, des te meer afbeeldingen we zien van het naderende WK. Aanplakbiljetten, billboards, vlaggen en in regenboogkleuren geschilderde fietsen. Oostenrijk, of in ieder geval Kufstein, heeft er zin in!

Wij hebben er ook zin in. Op zondag nemen we deel aan de Kufsteiner Radmarathon die ons deels over het WK-parcours zal voeren. Bij een rondje door de oude binnenstad doet nog niets ons vermoeden dat hier morgen een Radmarathon van start gaat. Dat zijn we weleens anders gewend. Omdat we vrij laat aankomen in Kufstein heb ik de organisatie gebeld of ze voor ons de startbewijzen wilden ophalen en die naar het hotel kunnen brengen. De startbewijzen ophalen was geen probleem. Top! Op die manier kunnen Rob en ik nog een uurtje extra slapen. Langs brengen in het hotel ging de organisatie wat ver 🙂 Maar, “kom maar vlak voor de start naar de startboog, daar sta ik met een cameraman interviews af te nemen met de deelnemers. Dan overhandig ik jullie de startbewijzen”, aldus Lisa Antretter van het organisatiecomité. Uiteraard kunnen ze dit niet voor alle 500 deelnemers gaan doen, maar wij genieten van deze geleverde service!
Terug op de hotelkamer leggen we alles klaar. Helm, bril, CO2 patronen, bidons, sportrepen, gels, fietscomputer, schoenen, sokken, broek, shirt, armstukken en mouwloze body. Met ongeveer 10 graden zegt de weer-app dat het best fris is de volgende ochtend. Naar verwachtig zal de temperatuur tot boven de 20 graden uitstijgen in de loop van de dag. Maar in de ochtend heb je een paar kledingstukken extra nodig.

 

De avond voor de Radmarathon leggen we alle spullen netjes klaar. geen stress.

Raceday
Als om half 7 de wekker gaat, maak ik me geen zorgen over de dag die komen gaat. Ik ben wel nieuwsgierig hoe de benen zullen zijn. Onze reis is op vrijdag begonnen met een rit van 80km door de Brenta Dolomieten in Noord-Italië, daarna de auto in en 160 km door de bergen naar Villabassa. Daar stond op zaterdag Eroica Dolomiti op het programma. Na een prachtige, maar zware rit van 95km weer de auto in. Na een prachtige rit van 150km door de Dolomieten en Alpen kwamen we aan in Kufstein.
Kortom, we hebben al een aantal vermoeiende dagen achter de rug. Het is voor mij redelijk nieuw om drie dagen zo intensief te fietsen en te reizen. Ik ben niet bang dat ik de Kufsteiner Radmarathon niet aan zal kunnen. Ik ben wel nieuwsgierig hoe ik deze derde dag ga verteren. Ben ik nog in staat om te racen?

De omroeper van dienst besluit op zondag goed zijn best te doen. Het is duidelijk waar er in Kufstein gestart gaat worden. Gewoon op het geluid afgaan. Het oude centrum van Kufstein staat vol met fietsers. Van Lisa echter geen spoor. Nergens zien we een dame met een cameraman. Ik bel haar op, maar we kunnen elkaar door de enthousiaste omroeper nauwelijks verstaan en het is lastig om erachter te komen waar Lisa op ons staat te wachten. “Gerrit, luister, ik ga nu mijn arm omhoog doen en ga zwaaien. Laat me weten of je mij dan ziet”, probeert Lisa. Op nog geen vijf meter afstand zie ik iemand zwaaien. Weliswaar zonder cameraman, maar het moet Lisa zijn. We nemen de startbewijzen in ontvangst en gaan in het startvak staan, klaar voor de start.

 

Gerrit, ik doe mijn armen omhoog en ga zwaaien

Goed indelen
We rijden de stad uit en buigen de grote weg af, op weg naar de eerste klim. Ik weet dat je een cyclo, granfondo of radmarathon (allemaal één pot nat) goed moet indelen. Ga niet te hard van start. Ik luister naar het stemmetje in mijn hoofd. Ik let goed op mijn hartslag en fiets in mijn eigen tempo omhoog. In een groep van een man of twintig komen we boven in Thiersee. We dalen een paar kilometer en ik zie een aantal fietsers die gevallen zijn. Het lijkt allemaal niet ernstig, maar een prettig gezicht is het ook niet. Na de afdaling volgt direct de volgende klim. Op weg naar Hinterthiersee valt de groep uit elkaar. Vlak voor mij rijd een andere groep. Ik besluit om mijn karretje bij een passerende fietser aan te haken. Samen rijden we naar de groep toe. Het kost mij meer moeite dan gehoopt om het wiel te houden en om bij de groep te blijven.
Hoewel je jezelf in het begin niet over de kop moet rijden, moet je soms wel een extra inspanning doen bij het begin van een cyclo. Over het algemeen wordt er hard gestart. Vervolgens zakt het tempo wat in om aan het einde nog een finale te kunnen rijden. In het eerste deel van de rit worden de groepen bepaald. Kun je op een klim net mee met een snellere groep, dan heb je daar later op de vlakkere delen profijt van.
Na 30km keren we weer terug in Kufstein. Deel 1 ligt achter ons. Nu komt het relatief vlakke deel van de route. Zoals ik verwacht had, zakt het tempo van de groep. Iets teveel naar mijn zin en ik besluit mee te gaan draaien op kop van de groep. Veel cyclorijders draaien niet graag mee op kop. Energie sparen is het algemene credo.
De relatief vlakke 30km van deel 2 van de Kufsteiner Radmarathon, tot aan Kramsach, gaatn op en af. Steile, maar korte klimmetjes volgen elkaar op. Het is hier net Limburg. En waar ik de eerste twee beklimmingen van de dag moest aanklampen, kan ik nu gemakkelijk voor in de groep blijven.

Pissen!
Bij de eerste bevoorradingspost, rijdt vrijwel iedereen door. Ik twijfel niet en fiets ook door. Met een totale afstand van 125km, is de rit niet heel erg lang in vergelijking met veel andere cyclo’s. Met twee bidons van 750 ml kan ik nog wel even vooruit. Over één ding maak ik mij wel zorgen. Mijn blaas, ik moet plassen… en deze groep wil ik niet laten gaan. Eenmaal Kramsach voorbij dient de oplossing zich aan. Een lange klim kondigt deel 3 van de route aan. Ik rijd weg bij de groep en probeer zoveel mogelijk afstand te nemen, zonder mijzelf over de kop te fietsen. Een paar man volgen. Als ik naar links stuur naar een fraaie boom aan de andere kant van de weg, kijken ze verbaasd om. “Sorry, ik moet pissen”, roep ik.
De groep haalt mij in voordat ik klaar ben met mijn noodstop. Als ik klaar ben, rijden ze zo’n vijftig meter voor mij uit. Het kost kracht, maar het lukt me om weer aan te sluiten.

De klim naar Brandenberg voert ons langs steile rotswanden. Een prachtige, maar ook pittige klim! Na een korte afdaling beginnen we met een flink uitgedunde groep aan de klim naar Aschau. Kort, maar heel steil. Ik wil niet veel kijken naar mijn fietscomputer. Vlak voor mij rijd een deelnemer zwalkend van links naar rechts over de weg. Op deze manier maakt hij meer meters, maar lukt het hem wel om het beentempo redelijk hoog te houden. Ik kies voor de kortste weg rechtdoor. Mijn 34/28 laat een hoog beentempo niet toe. Of mijn benen beginnen leef te raken, dat kan ook… In ieder geval ben ik blij als ik de top in zicht krijg. Stijgingspercentages van 14% zijn nooit grappig.

Finish
In dalende lijn koersen we met vijf mannen en een vrouw naar Kramsach. Inmiddels liggen er ongeveer 100km achter ons als we bij Breitenbach am Inn de rivier de Inn oversteken. Deel 4 van de Kufsteiner Radmarathon begint. Net als in deel 2 gaat het hier op en af. Bij de eerste klim na Breitenbach spat de kleine groep uiteen. Ik blijf met één man en één sterke dame over. We werken goed samen op de vlakke, goed lopende stukken. Bij alle drie doet het klimmen pijn. Met pijn vertrokken grimassen op het gezicht rijden we zwijgend achter elkaar aan. Er lijkt geen einde te komen aan de opeenvolging van kleine venijnige klimmetjes. Een paar keer vragen we aan elkaar of dit dan echt het laatste klimmetje is. Nee hoor, daar gaan we weer linksaf. Poef, bij Schwoich mogen we nog één keer onze klimmers benen aanspreken. Achter mij schreeuwt een man van de pijn. Met kramp moet hij voet aan de grond zetten.
Dan volgt eindelijk de afdaling naar Kufstein. Moe maar voldaan rijden we met zijn drieën over de finish. Op dag drie van onze reis door Alpen en Dolomieten was ik nog in staat om de racen. Wist niet dat ik het in mij had 🙂

Wat biedt Kufstein de fietsers?
Oostenrijk is vooral bekend om de ongekende mogelijkheden op de mountainbike. Maar rondom Kufstein kan er ook op de racefiets prima gereden worden. Het Kufsteinerland biedt de fietser ruim 1.500 kilometer aan fietsroutes met in totaal 14.000 hoogtemeters. Bij de plaatselijke VVV is een mooi boekje te krijgen met meer dan 15 routes van verschillende niveaus. De Kufsteiner Radmarathon die wij gereden hebben staat daar uiteraard ook in beschreven.

Kijk zeker eens op de website van Kufstein voor meer informatie over fietsen in deze prachtige regio: kufstein.com

Meer info over de Kufsteiner Radmarathon: https://www.kufsteinerland-radmarathon.at/

Laat alles zien
/*