R.I.P strandrace Hoek van Holland-Den Helder

Voor de 25ste keer werd op 5 november 2017 de strandrace Hoek van Holland georganiseerd. Deze jubileumeditie was ook meteen de laatste keer dat deze klassieker georganiseerd werd. Eeuwig zonde! Welke deelnemer aan strandraces je ook spreekt, het blijft voor de meesten DE race. Leuk hoor al die wedstrijden van 40 kilometer. Maar van Hoek van Holland naar Den Helder, met wind tegen, dan weer even wind in de rug, hard zand, zacht zand, los zand, strand op, strand af. Alles zit in deze monsterrit. Kan toch niet waar zijn dat deze race van de kalender verdwijnt? In ieder geval was de 25ste editie er één om te onthouden. Het was loodzwaar!
Met windkracht 5 tegen, rijden we nog 27/28 km/u over het strand
Hoek van Holland-Den Helder is niet alleen een onwijs eind fietsen over het strand, het is ook een logistieke operatie om deel te nemen. Mede strandracer Kees Jan en ik hebben onze lieftallige echtgenoten van alles moeten beloven om ons ‘even’ naar Hoek van Holland te brengen en later op de dag weer in Den Helder op te halen… Dames, nogmaals dank daarvoor :-). Donker is het als we om half zeven in de ochtend aankomen in Hoek van Holland. Als we de auto uitstappen wordt één ding direct duidelijk. Het waait hard, heel hard. En waar we ons de hele week al druk over maken is, hebben we wind mee of wind tegen. We lopen naar strandtent Maribu Beach om onze startbewijzen op te halen. Eigenlijk waren we te laat met inschrijven, maar organisator Mark Kos heeft ons er nog tussen kunnen proppen als verslaggevers van CYCLOsportive. Top! Het is druk in Maribu Beach en de rij voor het toilet is lang. Veel deelnemers hebben schrik van wat hen te wachten staat.

Wat moet ik aan?
Ook Kees Jan en ik maken ons zorgen. Het lijkt allemaal zo simpel. Pak je fiets, doe fietskleding aan, stap op je fiets en gaan. Maar hoe meer je fietst, hoe moeilijker het wordt. “Kees Jan, wat doen we met de bandendruk vandaag? Hoe zacht heb jij je banden?” Kees Jan antwoord dat hij 1 bar in zijn banden heeft zitten. Toch even voelen, “hmmm jouw banden lijken zachter dan die van mij.” Ik besluit niets meer te veranderen en houd het op 0,9 bar. Elke tiende telt. Om ons heen is het een gesis van jewelste. In ieder geval zijn onze fietsen weer piekfijn in orde dankzij John Hickox van Zofietsje in Vleuten! Daarover dus geen zorgen.
Deelnemers zijn allemaal bezig met het bepalen van de juiste bandenspanning. En beste lezers, denk niet dat dit onzin is. Strand is geen asfalt. Op keihard strand kun je met hardere banden rijden dan op zacht en zuigend zand, waar een zachte band zorgt voor drijfvermogen waardoor je harder en makkelijker kunt fietsen. Niemand weet hoe het strand er over een ‘strook’ van 135 km bij ligt. Het is dus voor iedereen gissen.
Het is ook gissen wat het weer gaat doen vandaag. Blijft het droog? Volgens buienradar blijft het droog en wie zijn wij om daaraan te twijfelen. Het regenjack blijft in de tas. Met acht graden is het wel fris, de handschoenen, buf en overschoenen gaan wel aan. Net als de lange broek en een wat dikker fietsshirt. Snel installeren we de startnummers op onze strandfietsen en we zijn klaar om ons op te stellen in het startvak.

De start
We staan om 7.15 in het startvak van de basisleden KNWU, de start is pas om 8.05. Toch is het al aardig druk in het startvak. Deelnemers hebben het maar over 2 dingen. Wind en bandendruk. Zelfs in het startvak hoor je nog gesis van mensen die lucht uit hun banden laten ontsnappen of er juist nog wat bij pompen. Drie kwartier wachten op de start in het startvak, het moet als je niet achteraan wilt starten of niet in de top 30 staat van het strandklassement. De toppers hebben hun eigen vak en mogen vooraan starten. Verschil moet er zijn. Hoewel ik een extra jack heb aangetrokken, begin ik het toch koud te krijgen. Gelukkig is het bijna acht uur. Het tijdstip dat de wedstrijdrijders worden weggeschoten met toppers als Thijs Zonneveld, Ronan van Zandbeek, Jasper Ockeloen, Laurens ten Dam en Johnny Hoogerland (ja, die van dat prikkeldraad). Wij worden vijf minuten later weggeschoten voor de monstertocht langs de Nederlandse kust.

Wind mee, of toch niet
De banieren wijzen strak richting Den Helder. Het zorgt bij veel deelnemers voor opluchting en optimisme. Ik hoor iemand zeggen dat rond twaalf uur de wind gaat draaien. Iemand reageert door te zeggen dat je met deze wind, dan al in Den Helder bent. Er wordt voorzichtig gelachen. Iedereen hoopt op wind in de rug. Maar de weersverwachtingen geven toch echt een wind uit het westen of zelfs noord-west aan.
Vijf-vier-drie-twee-één KNAL! Hobbelend komt onze meute in gang, lopend naast onze fietsen rennen we naar de zee. Op het harde strand springen we op onze fietsen en beginnen aan onze rit naar Den Helder. Het is net licht en het moet een prachtig gezicht zijn om ongeveer 1000 deelnemers in een lint te zien vertrekken. Met de wind in de rug!

Kees Jan en ik rijden vanaf de start hard richting Scheveningen. We halen mensen in, mensen halen ons in. In ieder geval lijken veel deelnemers te denken dat het een normale strandrace is van 40 km… Er wordt gereden als gekken en wij doen daar aan mee. De hartslag zit direct in het rood en we kijken elkaar aan. “Dit gaat niet lang goed Kees Jan! Dit gaat te hard!” Kees Jan knikt bevestigend, toch rammen we door. Nu volle bak knallen, in een mooie groep terechtkomen en je dan mee laten nemen naar de streep. De ervaren rijders weten wel hoe dat werkt. Hard beginnen, dan komt na een uur de groep wat tot rust en wordt er in strak tempo verder gereden en kun je met een relatief rustige hartslag in de groep blijven. We komen in een groep terecht van ongeveer 20 man. Een mooie groep waarin iedereen zijn beurten op kop wel wil doen. Zeker nu we de wind in de rug hebben, is een kopbeurt ook niet bepaald een straf. Na een uur begint de wind echter te draaien… Al snel rijden we in een dubbele waaier richting Zandvoort.

Dames op komst
In de buurt van Zandvoort worden we ingehaald door de top van de vrouwen. Roxanne Kneteman, Yvonne de Jong, Rozanna Slik en Esther van Veen komen voorbij zetten met in hun kielzog nog een groep mannen. De groep van 20 groeit naar misschien wel 40 fietsers. De vrouwen nemen de kop en gooien het tempo in de groep omhoog. Ook met windkracht 5 tegen, rijden we nog 27/28 km/u over het strand. Met zo’n grote groep is met deze omstandigheden een stuurfoutje snel gemaakt. Piepende remmen! Een hoop gescheld, gekraak en daar ligt vlak voor mij een man of vijf op de grond. Het lukt om er nog net omheen te sturen. Achter mij voel ik dat er iemand tegen mij aanrijd, maar we blijven overeind. Dat ging net goed. De groep is hierdoor wel gehalveerd, ik kijk om mij heen en gelukkig heeft Kees Jan deze valpartij ook kunnen ontwijken. Samen met de dames rijden we naar IJmuiden, met de wind nog steeds schuin tegen.

Tactisch spel
Bij IJmuiden wordt de race geneutraliseerd. Tussen IJmuiden en Wijk aan Zee wordt de tijd stopgezet. Het is te gevaarlijk om tussen IJmuiden (waar iedereen het strand af moet) en Wijk aan Zee (waar iedereen weer het strand op gaat) te racen. Op de openbare weg racen tussen het normale verkeer is niet verstandig. Tijdens de neutralisatie wordt Kees Jan aangesproken door een vrouwelijke kanshebster op de eindoverwinning. “Willen jullie mij helpen om straks als we de mat van de tijdregistratie passeren een gaatje te laten vallen en dat dan weer samen dicht te rijden? Zo heb ik een snellere tijd over het stuk Wijk aan Zee-Den Helder en kan ik de race winnen met een paar seconden voorsprong zonder op het eind te hoeven demarreren.” De rest van de vrouwen rijdt op dat moment voorop in onze groep en hebben niets in de gaten. Tactisch een slim plan! We besluiten niet mee te werken aan het plannetje, ik ben al blij dat ik in deze groep zit. Bij het strekken van mijn benen, voel ik kramp opkomen en we zijn pas halverwege! Vorig jaar hebben we de neutralisatie gebruikt om te plassen. Hierdoor verloren we aansluiting met de groep. Kees Jan en ik besluiten nu om het desnoods in onze broek te doen, deze groep laten we niet gaan!

Wind mee!
Stond tussen Scheveningen en IJmuiden de wind schuin tegen, vanaf Wijk aan Zee hebben we wind plotseling weer in de rug. Het tempo vliegt omhoog en de teller tikt de 40 km/u aan. Op deze manier zijn we snel in Den Helder. De wind in de rug is helaas van korte duur. Bij Castricum hebben we hem weer vertrouwd schuin tegen. Er worden dubbele waaiers opgezet. Er is niet genoeg plek om met zijn allen breeduit op het hardste stuk van het strand te rijden. Het zand is deze editie van Hoek van Holland-Den Helder toch al niet heel erg hard. We moeten regelmatig door zachtere delen ploegen. Een aanslag op de benen!
De lagune bij Camperduin zorgt ervoor dat de groep volledig uit elkaar geslagen wordt. De allersterksten kunnen hier tot de lagune op hun fiets blijven zitten en ploegen fietsend door het rulle zand. De rest loopt richting de lagune en springt daar weer op de fiets. Ook ik moet lopen, maar blijf nog wel in de buurt van een paar sterke renners. Op hangen en wurgen zit ik in het wiel van Rozanna Slik. Als we het strand weer oprijden, zijn we met zijn drieën. Voor ons rijden de andere dames die gaan strijden om de winst. Volle bak proberen we de oversteek te maken. Het is toch mooi om de koers van de vrouwen op deze manier mee te maken. En vergis je niet, de dames rijden serieus hard! Het drietal wordt een tweetal. Ik moet lossen en zie de dames pas weer bij de finish terug. Mijn hartslag schiet richting de 200. Alleen doorgaan heeft ook geen zin en ik laat me terugvallen in de achtervolgende groep. Daar zie ik Kees Jan ook weer rijden.

Stoempen, stampen en net niet loslaten
Inmiddels hebben we er 100 km opzitten. Door het heldere weer zie je het punt (De Donkere Duinen) waar we bij Den Helder het strand afgaan liggen. Het punt lijkt geen meter dichterbij te komen. Het is stoempen en stampen om in de groep te blijven. Een groep die steeds kleiner wordt. Als ik van kop af kom en denk lekker uit de wind te kunnen gaan zitten, is het vechten om het laatste wiel te pakken. Laat ook maar denk ik bij mezelf. Ik zie Kees Jan wel doorgaan in de groep. Toch maar weer aanzetten en het gaatje dicht poefen! Dat gaat wel een keer of drie keer op deze manier. Ik ga diep, heel diep. De groep van 10 is inmiddels uitgedund tot vier. Iedereen zit kapot! Met vier moet ik te snel weer op kop komen, ik laat Kees Jan van me wegrijden. Als ik achterom kijk zie ik in de verte de volgende groep aankomen. Als ik hierin terugval, zie ik veel bekende gezichten. Allemaal op sterven na dood. De één ziet zwijgend af, een ander doet dat hard vloekend. We halen het drietal met Kees Jan weer in. Nog 20 kilometer, de wind beukt ongenadig op ons in. Iedereen die vanmorgen om acht uur nog dacht een lekker ritje te gaan maken met de wind in de rug, weet nu wel beter. Deze laatste Hoek van Holland-Den Helder heeft alles in zich wat strandracen zo mooi maakt. Met 40 km/u over het strand rammen, de zee, de duinen, de wind, koersen! Het is allemaal prachtig. Ook al genieten we daar ter hoogte van Calantsoog niet van. Op vijf kilometer van de finish vinden een aantal mannen het nodig het tempo nog maar eens op te schroeven. Ik probeer niet eens te volgen, ik zit dan al even misselijk op de fiets. Die laatste kilometers moet ik diep in mijn reserves duiken. Kees Jan kan wel mee en rolt als 213ste overall over de streep. Zelf passeer ik anderhalve minuut later als 226ste de streep.

Was dit het dan?
De laatste editie van deze strandklassieker was een onvergetelijke editie! Loodzwaar! Organisatie bedankt. Niemand weet wat er in 2018 gaat gebeuren. Het strandracen wordt steeds populairder. Het kan toch eigenlijk niet waar zijn dat deze race nooit meer op de kalender komt te staan? Net zo vreemd als het zou zijn dat er in 2018 opeens geen Ronde van Vlaanderen meer zou zijn. Daarom: alle organisatoren van strandraces, sla de handen ineen. Zorg ervoor, samen met de gemeenten, dat deze race behouden blijft!

Mijn race op strava: hoek van holland-den helder

 

 

Laat alles zien
/*