Dutch Masters of MTB: 200km voor bikkels!

Dutch Masters of MTB: dé ultieme uitdaging van 200 km voor iedere MTB’er en cyclocrosser! “De monstermarathon, 200 KM voor echte MTB bikkels, over de mooiste MTB routes en singletracks van Overijssel.”

Tekst: Pascal van de Kraats, Fotografie: Wouter van Munster

Wat een kou! Laagjes, laagjes en nog eens laagjes.
Het is de tweede editie van de Dutch Masters. “Leg binnen 16 uur een 200 km lang parcours af over de mooiste routes van Overijssel. Vol met de best beoordeelde singeltracks, de pittigste beklimmingen en maar liefst 1100 hoogtemeters. Een extreem zwaar, maar een prachtig parcours.” Zo omschrijft de organisatie, de Haarlese Wielerclub SaMo de Dutch Masters of MTB.

Daar gaan we dan maar eens aan meedoen. Lijkt mij een goede push om de wintertraining een extra boost te geven en zo met een goede conditie het wegseizoen weer te starten. De Haarlese Wielerclub heeft een aantal schitterende MTB tracks in Salland aan elkaar geknoopt en is zo tot 200km MTB parcours gekomen. De singelstracks wisselen elkaar af door verbindingroutes over onverharde (deels verharde) wegen. Zo pak je o.a. de singelstracks rondom Hellendoorn, Rijssen, Holten en Haarle.

Gekneusde ribben
In de winter volop getraind om de 200 km vol te kunnen maken. Ik heb nog nooit een 200km parcours gereden op de MTB. Geen idee wat me te wachten staat. In de trainingen tot maximaal 95 gereden, helaas geen tijd gevonden om een keer 150 tot 160 km te rijden om het gevoel te krijgen wat boven de 100km gaat betekenen. En tot overmaat van ramp twee weken voor de Dutch Masters een crash waarbij ik mijn ribben kneus…… Een aantal dagen later weer op de racer kijken hoe de ribben voelen. Niet best maar uit eerdere ervaringen heb ik goede hoop dat het over twee weken wel te houden is dus we gaan er voor.

Gevoeltemperatuur -18!
Hoe de route er bij ligt is sterk afhankelijk van het weer en dat bepaalt ook hoe zwaar de rit gaat worden. Ruim een week van tevoren zien de voorspellingen er goed uit, 10 graden weinig wind met zo nu en dan een zonnetje. Totdat de weermannen de verschrikking aankondigen, midden in maart een weekendje met de Russische beer. Temperatuur tot – 8 graden en jawel een Oostenwind kracht 6! Gevoelstemperatuur van -15 tot -18. Wat een kou!
Laagjes, laagjes en nog eens laagjes. Zo stappen we op zondagochtend om halfzes de auto uit. De ijzige snijdende wind zorgt meteen voor een gevoel waarvan je denkt waar ben ik mee bezig. Na de laatste laagjes toegevoegd te hebben, op naar de start. We staan in het 4e en laatste startvak. Dat wil dus zeggen wachten, en wachten kan lang duren bij deze ijzige temperaturen. Eindelijk klinkt het startschot. We vertrekken in het donker, een lint van lichtjes beweegt zich door het landschap. Het parcours is door de vorst hard en daarmee snel! Helaas zorgt dit ook al voor de eerste kleine valpartijtjes door de richels in de paden die de dagen ervoor achtergelaten zijn.

De eerste single tracks dienen zich al snel aan waardoor er even een opstopping ontstaat omdat de groep nog niet voldoende uit elkaar getrokken is. Oversteekplaatsen worden vrij gehouden door de vele vrijwilligers die de organisatie kent. Echt geweldig! Deze mensen staan ook met een gevoelstemperatuur van -15 de boel te regelen. Echt klasse!

Om de 25 kilometer is er een verzorgingspost met voldoende eten en drinken. Zelf heb ik mijn eigen voorraden meegenomen en extra drinken in mijn Camelbak. Voordat ik de 25 kilometerpost bereikt heb is de boel al bevroren. Mijn bidon en zelfs mijn Camelbak geven geen druppel meer. De inhoud van mijn bidon is veranderd in een slush puppy.

De eerste 25km bereik ik al snel en ga ik ook verder van 25 kilometer naar 25 kilometer door deze ijzige kou. Mijn handen krijg ik al snel niet meer warm, de rest van mijn lichaam voelt goed aan. Gelukkig valt de kou relatief mee in de bossen maar zodra je op de verbindingstukken komt is het enorm koud met windkracht 6. Bijna geen moment heb ik een stuk waar ik echt voordeel hebt van de wind. De route ligt Noord-Zuid met een Oosten wind nooit echt achter. Helaas liggen enkele open stukken pal op het Oosten. Ik zoek zo nu en dan de beschutting van één van de groepjes die gedurende de rit steeds schaarser worden omdat het wedstrijdveld zich verspreid.

Bevroren stroopwafels
Elke verzorgingspost wissel ik mijn slush puppy voor de vloeibare variant en probeer ik wat bevroren stroopwafels weg te werken. De stroopwafels zijn zo hard dat als ik er één laat vallen deze in tientallen stukken uiteenspat op de grond. De singeltracks liggen er mooi bij en lopen erg lekker met de harde ondergrond. Zo ga ik van verzorgingspunt naar verzorgingspunt met een paar fietsmaatjes. Tot 100 kilometer daarna gaat het zwaar worden is mij verteld. Ik heb aardig zitten sparen maar de kou maakt het dubbel zo zwaar. Bij 100 kilometer weer aangekomen bij Hellendoorn. Hier is de mogelijkheid om te stoppen en redelijk snel weer bij de start te komen. Ik besluit verder te gaan en inderdaad de kilometers beginnen te tellen en mijn gekneusde ribben ook. Ik geniet van de mooie omgeving ondanks de ijzige kou maar ik kijk uit naar het moment waarop ik weer de bossen in mag de singletracks op. Niet alleen om te ontsnappen en de ijzige wind maar van een mooie singeltrack krijg ik weer energie. Het ziet er naar uit dat ik mijn doel ga halen, in ieder geval voor het donker binnen.

Slush puppy
Voor de zoveelste keer verwissel ik mijn slush puppy voor minder koude drank mijn Camelbak begint ook weer wat te ontdooien. De laatste 100 kilometers ben ik overgestapt op gelletjes om zo snel wat energie binnen te krijgen want het vaste voedsel valt niet zo lekker meer. De tracks rond Rijssen zijn geweldig wat een mooi parcours, het is weer genieten.

De laatste 50 kilometer – Na een heerlijke warme bouillon wederom verzorgt door de vele vrijwilligers ben ik er weer helemaal klaar voor. Ik prent in mijn hoofd dat dit een normaal trainingsrondje is. Nog maar 50 kilometer, ik ben goed omgegaan met mijn energie en heb in tegenstelling tot velen die ik inhaal zelfs nog wat over. De kilometers vliegen voorbij maar de kou blijft verschrikkelijk. Toch geef ik nog een tandje extra helemaal na de laatste verzorgingspost op 180 km. Nog maar 20 kilometer ook hier weer een aantal singletrack waar ik doorheen vlieg. Haarle komt in zicht ik trek nog even door en rij zelfs een 11e tijd in het dag klassement op het laatste stukje asfalt.

Wat een dag, wat een kou, wat een beleving!
Ik rij binnen met nauwelijks nog gevoel in mijn handen van de kou. Moe maar voldaan en voor het donker binnen! Yes 9 uur en 45 minuten fietstijd en totaal 11 uur onderweg geweest. Wat een dag, wat een beleving maar wat zwaar door de kou.

Een geweldige tocht met speciale dank aan de vele vrijwilligers die dit allemaal mogelijk maken en die ook in de ijzige kou de wegen afgezet hebben en de verzorgingsposten bemanden….chapeau!

Volgend jaar weer? Die kans is groot, nu weet ik hoe dit is en denk ik dat ik een betere tijd kan neerzetten. Alhoewel het parcours was wel snel met de vorst. Stel je eens voor dat dit allemaal modder was… ook dit kan bij de Dutch Masters. Dit is echt een mooie tocht maar onderschat het niet wanneer je de Dutch Masters gaat rijden, zorg voor een goede voorbereiding!

 

 

Laat alles zien
/*